ไม่สนใจคนบ้าคนนั้นแล้ว
ฟู่จื๋อซวี่ฉวยโอกาสนี้ รีบเตะศพที่ขวางประตูลิฟต์ออกไป
“โครม”
ลิฟต์เริ่มเคลื่อนลงอย่างราบรื่น
และเหนือศีรษะพวกเขาขึ้นไป เสียงอู้อี้ของกระดูกและเนื้อถูกกรรไกรตัดทั้งเป็นก็ดังมา
ภายในห้องลิฟต์แคบๆ แสงไฟสว่างจ้าสาดลงบนร่างทั้งสาม
เติ้งเหมียวขาอ่อน ล้มลงนั่งกับมุมลิฟต์ เอามือกุมอกที่เต้นระรัว หายใจหอบ “รุ่นพี่ ขวัญหนีดีหล่อเลย ถ้าพวกนั้นยิงปืนขึ้นมา เราคงจบเห่แน่”
“ถ้าพวกมันกล้ายิง ฉันกับอาอิน คงยิงกลับไปก่อน ก่อนตายก็คงลากไปได้สักสองคน” ฟู่จื๋อซวี่เก็บปืนกลับเข้าขอบเอว
สายตาเขามองหลินอินซีด้วยความซับซ้อน
เหตุการณ์ทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้น ล้วนเกิดหลังจากหลินอินซีเล่นมือถือ
ไม่ใช่เรื่องแปลกที่แต่ละคนจะมีของต้องห้ามติดตัว
ของต้องห้ามมีทั้งแรงและอ่อน ใครที่ผ่านภารกิจมาสักสองครั้ง ก็มักจะทำสัญญากับของต้องห้ามได้บ้าง
แต่ของต้องห้ามแบบไหนกัน ถึงมีความสามารถเช่นนี้?
หลินอินซีเก็บมือถือใส่กระเป๋าเงียบๆ “เลือดสาดน่ากลัวจัง โชคดีที่เราปิดประตูทัน”
ฟู่จื๋อซวี่กลับรู้สึกว่า เมื่อเทียบกับทุกอย่างที่เกิดข้างบนแล้ว หลินอินซีต่างหากที่น่ากลัวที่สุด
ที่โถงชั้นล่าง พนักงานต้อนรับในชุดหางติ่งไม่อยู่แล้ว มีแต่ผู้หญิงผิวหนังดำคนหนึ่ง ผมเธอรวบสูงตึง ดึงหนังทั้งใบหน้าไปข้างหลังจนดวงตาดูเรียวเล็ก