ฟู่จื๋อซวี่ชักปืนพกขึ้นมา แววตาเฉียบคมราวเหยี่ยว “ถอยออกไปจากพวกเรา พวกแกขึ้นลิฟต์ตู้ต่อไป”
หลินอินซีก็มีปืน แม้จะเหลือกระสุนเพียงสองนัด แต่ก็เพียงพอสำหรับเอามาขู่
“อย่าใจร้อนสิครับ คุณลุง” เด็กหนุ่มผมลอนเอียงคอ เล่นมีดสั้นเปื้อนเศษเนื้อในมือไปมา “ขอแนะนำตัวก่อนเลยนะครับ ผมเสิ่นเจาหยาง เรียกผมว่าหยางหยางก็ได้ เมื่อคืนชั้นหนึ่งนี่สนุกกันสุด ๆ เลยนะครับ พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ตัวประหลาดใส่เสื้อหางนกนั่นบังคับเอาหนังคนมาจ่ายค่าห้อง จะเอาชีวิตรอดให้ได้ ผมก็เลยต้องขอยืมหนังของลุงป้าสองสามคนที่ไม่รู้จักน่ะครับ…”
จุดสนใจของเติ้งเหมียวออกนอกเรื่องไปหน่อย เธอกระซิบกับหลินอินซี “พี่สาว ไอ้โรคจิตตัวน้อยนั่นเรียกเธอว่าพี่สาว แต่เรียกคู่หมั้นเก่าพี่ว่าคุณลุงนะ”
เด็กหนุ่มยิ้มร่าเริงไร้เดียงสา เหมือนกำลังเล่าเรื่องธรรมดาแสนปกติ แต่เท้าของเขากลับเหยียบลงบนแขนที่ถูกถลกหนังของลุงเจ้าของร้านอาหารอย่างไม่ปราณี
ลุงเจ้าของร้านอาหารส่งเสียงร้องโหยหวนน่าเวทนา
“แต่ข้อตกลงครั้งเดียวแบบนี้มันยุ่งยากเกินไป ภารกิจระดับ A นี้เรายังต้องอยู่อีกนาน ผมหมายตาห้องวีไอพีของพวกคุณกับกุญแจทองเหลืองนั่นไว้แล้ว แล้วก็...” สายตาละโมบของเด็กหนุ่มผมลอนจับจ้องที่โทรศัพท์ของหลินอินซี “ของต้องห้ามนั่นที่ทำให้พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ตัวประหลาดโค้งคำนับคุณอย่างนอบน้อมนั่นน่ะ ผมก็จะเอาด้วย”
ของต้องห้ามจะเปลี่ยนเจ้าของได้ ก็ต้องให้เจ้าของเดิมตายเสียก่อน
“ถ้าไม่ให้ล่ะ” ฟู่จื๋อซวี่ถามเสียงเยียบเย็น
รอยยิ้มบนหน้าเด็กหนุ่มสลายหายไปในพริบตา แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจงูพิษ เขาเอาปลายมีดผ่าตัดจ่อที่เส้นเลือดใหญ่ของเจ้าของร้านอาหาร แล้วกรีดลงไปหนึ่งที ฆ่าลุงคนนั้นทันที