เมื่อเสียงฝีเท้าของผู้หญิงคนนั้นไกลออกไป หลินอินซีก็ปีนออกมาจากใต้เตียงคนไข้ เตียงข้างหลังยังมีคนอีกหลายคนหมดสติอยู่ ดูท่าทางเหมือนจะเป็นผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ
หลินอินซีกวาดสายตา ฟู่จื๋อซวี่และเติ้งเหมียวไม่ได้อยู่ที่นี่
เมื่อของต้องห้ามกับเจ้าของพันธสัญญาอยู่ห่างเกินระยะที่กำหนด มันจะถูกส่งกลับมาหาเจ้าของโดยอัตโนมัติ
ตามติดแค่คลิกเดียว
หลินอินซีเห็นยาบางอย่าง ไซริงก์ ผ้าก๊อซและของอื่นๆ ตรงหัวเตียง เธอเก็บกวาดมาหมด จากนั้นใช้มือขวาที่ยังใช้งานได้ดีสะพายเป้ แล้วรีบออกจากที่อันตรายแห่งนี้ทันที
เธอวิ่งออกไป พบว่าที่นี่ยังเป็นชั้น 29
ทางเดินมีหน้าต่าง นอกหน้าต่างยังเห็นฟ้าสีครามและเมฆขาว เพียงแต่เมื่อเธอเปิดหน้าต่าง เอามือยื่นออกไปข้างนอกแตะดู ก็พบว่าฟ้าสีครามและเมฆขาวนั่นเป็นแค่จอภาพ
หลินอินซีกินยาแก้ปวดไปหนึ่งเม็ด แล้วใช้ผ้าพันแผลพันยึดนิ้วที่หลุดไว้คร่าวๆ
เธอได้ยินเสียงสวดบทสวด
เสียงร้องเพลงนั้นเต็มไปด้วยความสงบสุขและความยินดี กับความรู้สึกที่ชั้นล่างตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง หากบอกว่าชั้นล่างเป็นภาพความเสื่อมโทรมหลังสงครามที่ถูกมลทินกัดกร่อน ชั้นนี้กลับเต็มไปด้วยความปรองดอง แม้แต่ทางเดินก็สะอาดเรียบร้อย แสงไฟสว่างจ้า
หลินอินซีเห็นว่าไม่มีผู้คนอยู่รอบข้าง เธอแนบชิดมุมกำแพง พอเตรียมจะโผล่หน้าไปมองตรงทางเลี้ยว
ทันใดนั้น มีมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากข้างๆ ร่างกายของเธอจะโต้กลับโดยสัญชาตญาณ แต่อีกฝ่ายไวกว่าเธอก้าวหนึ่ง ปิดปากเธอ แล้วลากตัวเธอทั้งคนเข้าไปในห้องเก็บของเล็กๆ ข้างๆ