หลินอินซีถอดเสื้อคลุมออก แล้วสวมชุดคลุมลายดอกบัวทับไว้ข้างนอก
พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเซี่ยฉือหยวนใช้มือข้างเดียวปลดชุดต่อสู้ออก เสื้อซับเหงื่อสีดำด้านในแนบติดตัว ถูกเขาดึงขึ้นมาถึงเอวอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นช่วงบนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ
ไหล่กว้าง เอวสอบ
หุ่นแบบนี้ในฟิตเนสไม่มีทางสร้างได้ ต้องร่อนเร่อยู่บนเส้นแบ่งชีวิตความตายตลอดเวลา ถึงจะแกร่งและพร้อมระเบิดพลังเช่นนี้
หลินอินซีอดไม่ได้ที่จะมองเพิ่มอีกสองสามที
อย่ามองในสิ่งไม่ควร
เธอสำนึกผิด
เอาล่ะ สำนึกผิดเสร็จแล้ว ขอเธอแอบดูอีกหน่อย
หลินอินซีเห็นรอยแผลเป็นบนร่างของเซี่ยฉือหยวน
รอยแผลเป็นใหญ่และน่ากลัว ยาวตั้งแต่ไหปลาร้า ผ่านกลางอก และหายเข้าไปในเอวสอบที่แข็งแรง
ขนาดนี้ยังไม่ตายอีก?
สัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องนานเกินไป เซี่ยฉือหยวนหันหน้ามาช้า ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ยืนดูอยู่ไกล ๆ จะสนุกอะไร ตรงเข้ามาเลย ให้เธอจับดู”
บรรพบุรุษเคยรวยมาก่อน ฉากเล็ก ๆ แค่นี้เอง
หลินอินซียังคงสีหน้าเรียบเฉย ชักสายตากลับ “แผลเป็นนั่นคุณไปทำอะไรมา”
“เพื่อนรักฟันใส่ จะฟังไหมล่ะ ฉันมีอดีตอันน่าเศร้าอยู่” แม้เขาจะพูดเช่นนั้น แต่ในแววตากลับไม่มีความเศร้า ฟังจากน้ำเสียงแล้วเหมือนกำลังพูดเล่นมากกว่า
หลินอินซีผงกศีรษะ “บังเอิญจัง ที่จริงฉันเองก็มีวัยเด็กที่น่าเศร้าเหมือนกัน ถ้าคุณเต็มใจโอนให้ฉัน 50 ฉันก็เล่าให้ฟังได้”
เซี่ยฉือหยวนหัวเราะในลำคอ สวมชุดคลุมลายดอกบัว
หลินอินซีดึงฮู้ดขึ้นปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง