นี่คือสิ่งที่ศพชั้นล่างไม่มี
ยิ่งขึ้นสูง มลทินยิ่งเข้มข้น
จนถึงชั้น 29 หลินอินซีถูกภารกิจนี้บังคับให้เดินขึ้นบันไดมา 20 ชั้น เธอเหนื่อยหอบจนแทบขาดใจ ยันกำแพงแล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย หน้าอกกระเพื่อมถี่ ผมปรกหน้าชุ่มเหงื่อ เส้นผมสีดำขลับสองสามเส้นแปะอยู่ข้างแก้มขาวซีด
เบื้องหน้าไม่มีอะไรกั้น
ชั้นนี้คือโถงพิธีกรรมขนาดมหึมา
เมื่อเงยหน้ามองก็ไม่เห็นเพดาน เห็นแต่เพียงความมืดไร้ที่สิ้นสุด
บนพื้น เลือดที่ซึมออกมาจากรอยต่อของพื้นก่อตัวเป็นดอกบัวสีเลือด ส่วนนูนนั้นราวกับงอกขึ้นมาเอง
ส่วนมุมทั้งสี่ของโถง มีดอกบัวเนื้อยักษ์สี่ดอกงอกขึ้นมาจากใต้พื้น
เมื่อมองแวบแรก คล้ายกับดอกไม้สีชมพูขาวที่กำลังเบ่งบานซ้อนชั้นกันสี่ช่อ งดงามดุจสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แสงแดดอบอุ่นจากนอกหน้าต่างส่องต้องดอกบัวเนื้อยักษ์ ทอประกายนวลละมุน พลิ้วไหวอย่างแผ่วเบา...
ไม่สิ...ชั้นนี้มันมีหน้าต่างมาจากไหน!
หลินอินซีตื่นตัวในพริบตา
นอกหน้าต่างเป็นท้องฟ้าครามเมฆขาว สายลมพัดผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในโถงใกล้เคียง กลีบดอกไม้พวกนั้นสั่นระริก หลินอินซีมองเห็นฝ่ามือที่ถูกถลกหนังอยู่ในกลีบดอก หูมนุษย์นิ่มๆ และริมฝีปากครึ่งซีกที่ถูกฉีกเปิด...
ในอากาศลอยคลุ้งกลิ่นเหม็นเน่าหวานเยิ้ม นั่นคือกลิ่นหอมของดอกไม้ที่กำลังเน่าเปื่อย
"กลไกอยู่ที่สี่ดอกนั่น..." เซี่ยฉือหยวนเดินไปทางดอกบัวเนื้อยักษ์ด้วยท่าทางสนใจใคร่รู้
หลินอินซีได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ
แสงแดด...ลม...กลิ่นดอกไม้...
ไม่ไหวแล้ว หายใจไม่ออก