ประตูห้องรับแขกที่ปิดสนิทมาตลอด ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ กลับแง้มออกเป็นช่องแคบ ๆ
ภายในช่องนั้น มีแสงสีเหลืองอ่อนนวลลอดออกมาเป็นลำ
“ห้องมืดสนิทนี้เดิมทีใช้ทำอะไร?” เสียงของโจวเยี่ยนเชิงดังมาจากด้านข้าง ดวงตาของเขามองลอดไรผมที่ยุ่งเหยิงและค่อนข้างยาว จับจ้องไปที่ประตูบานนั้นด้วยแววตาหม่นหมอง
หลินอินซีหันไปมองเขาแวบหนึ่ง
มืดสนิท?
โจวเยี่ยนเชิงไม่ได้เห็นแสงที่ลอดออกมาจากช่องประตู
ชาวพื้นเมืองก็คือชาวพื้นเมือง สิ่งที่เป็นแกนกลางของภารกิจ มีเพียงผู้รอดชีวิตที่ทำภารกิจเท่านั้นจึงจะมองเห็นเค้าลาง
หลินอินซีเม้มปาก ส่ายหัวกล่าวว่า “ฉันไม่เคยเข้าไป”
โจวเยี่ยนเชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเจือแววกังขา “คุณไม่ใช่คนรับใช้ของบ้านนี้หรอกหรือ? ขนาดห้องยังไม่เคยเข้า?”
“ก็เพราะอย่างนั้นไง” หลินอินซีตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “ถ้าเจ้าของล็อกห้องไว้ เป็นคนรับใช้จะเข้าไปส่งเดชไม่ได้เด็ดขาด นี่คือจรรยาบรรณพื้นฐานของมนุษย์เงินเดือน”
โจวเยี่ยนเชิงมองนางลึกซึ้งแวบหนึ่ง “นึกไม่จริงเลยว่าคุณจะรักษากฎเกณฑ์ขนาดนี้”
“ช่างเถอะ เข้าไปดูก่อน” หลินอินซียื่นมือออก ค่อย ๆ ผลักประตูเปิด
นางก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว
ภายในห้องสว่างขึ้น ราวกับอยู่คนละโลกกับภายนอก
นี่คือห้องจัดงานเลี้ยงวันเกิดที่ถูกตกแต่งอย่างประณีต
บนเพดานลอยไปด้วยลูกโป่งไฮโดรเจนหลากสีสัน ริบบิ้นสายรุ้งประดับเต็มผนัง เหนือขึ้นไปมีตัวอักษรแปะว่า ‘17 กรกฎาคม สุขสันต์วันเกิด’
กลางห้องมีโต๊ะยาวตัวหนึ่งตั้งอยู่ บนโต๊ะมีเค้กสามชั้นก้อนใหญ่โอ่อ่า บนยอดเสียบเทียนไว้ 7 เล่ม