เหล่าสิ่งที่มีตัวตนในกรุ๊ปแชทส่งภาพสถานที่ในภารกิจต่าง ๆ มาให้
ยังมีสิ่งที่มีตัวตนที่ส่งภาพห้องของคนแล่เนื้อ และภาพหมาจักจั่นขาวในป่าดำด้วย
พวกนี้ไม่นับว่าเป็นสิ่งที่มีตัวตนที่มนุษย์สร้างขึ้น ผู้ดูแลกระต่ายเลยไม่แม้แต่จะดาวน์โหลดรูปภาพ
หลินอินซีมองภารกิจในกลุ่ม ในใจก็เริ่มครุ่นคิด
เธอต้องส่งไฟล์พิชิตภารกิจหลักของภารกิจนี้ให้ผู้ดูแลกระต่ายในช่วงสุดท้าย
พิชิตภารกิจหลักของภารกิจหนึ่ง มีค่ามากกว่าการถ่ายรูปสิ่งที่มีตัวตนมาสองสามภาพแน่
เธออยากได้รางวัลที่หนึ่ง
เล่นมือถืออีกไม่ได้แล้ว
หลินอินซีรีบเข้านอน
ผนังกั้นเสียงของโฮมสเตย์แย่มาก ตอนเที่ยงคืน หลินอินซีถูกเสียงกรีดร้องจากชั้นล่างปลุก
เปลือกตาเธอกระตุกเล็กน้อย แต่ไม่สนใจ
จนกระทั่งช่วงหลังเที่ยงคืน ฟู่จื๋อซวี่ตบผ้าห่มเธอเบา ๆ เป็นสัญญาณว่าถึงเวรเธอลุกเข้าเวรยาม
หลินอินซีลืมตาอย่างงัวเงีย
ในห้องเหลือเพียงไฟหัวเตียง ดวงไฟสีเหลืองอบอุ่นสาดส่องทั่วครึ่งห้อง
เติ้งเหมียวขดตัวหลับอยู่ข้างเธอแล้ว ในอ้อมกอดยังกอดขวดน้ำแร่ที่หลินอินซี่ยัดให้
ดวงตาฟู่จื๋อซวี่มีเส้นเลือดฝอยจาง ๆ
"ไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม?" หลินอินซีหาว
ฟู่จื๋อซวี่เงียบไปครู่หนึ่ง "ครึ่งชั่วโมงก่อนมีคนวิ่งขึ้นมาจากข้างล่าง มาถึงหน้าห้องเรา แต่ไม่ได้เคาะประตู ผมได้ยินเสียงลาก"
หลินอินซีตื่นตัวทันที เธอนึกถึงบทสนทนาของสิ่งที่มีตัวตนในกลุ่ม นั่งขัดสมาธิขึ้นมา "โฮมสเตย์นี้ไม่ปลอดภัย พรุ่งนี้เช้าเรารีบออกไป"