ลิฟต์จอดทุกชั้น
ชั้นสองกับชั้นสามเป็นภาพที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ทางเดินชั้นสองไฟสลัว พื้นปูพรมแดง ผนังติดวอลเปเปอร์แดง สองข้างทางมีแต่ประตูห้องที่ปิดสนิท ห้องเรียงกันหนาแน่น อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น
ส่วนชั้นสามไฟสว่างจ้า มีห้องพักเพียงหกห้องเท่านั้น
หลินอินซีและพวกอีกสองคนมาถึงห้อง 301 ชั้นสามได้อย่างราบรื่น
เปิดประตูห้องเข้าไป ภายในห้องสะอาดเป็นระเบียบ
มีเตียงนอนนุ่มขนาดใหญ่สองเตียงตั้งเรียงกัน กะด้วยสายตาน่าจะเป็นเตียงขนาดหนึ่งเมตรแปด ห้องยังมีห้องน้ำในตัวและเครื่องทำความร้อน
หน้าต่างถูกม่านทึบแสงหนาปิดมิดชิด กั้นสายตาที่กระสับกระส่ายจากป่ามืดด้านนอกออกไป
"ฮือ~ เตียง เตียงที่รักของฉัน~" หลินอินซีโยนเป้สะพายหลังลงบนโซฟาข้าง ๆ แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงตัวหนึ่งในท่าที่แผ่กว้าง เธอกอดหมอนซุกหน้าลงไป "คืนนี้เราพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ ไม่ว่าเสียงอะไรดังมาจากข้างนอก เราก็อย่าออกไปไหน"
ส่วนเติ้งเหมียววิ่งไปที่โซฟา "ห้องนี้ใหญ่จังเลยนะ แค่โซฟาตัวเดียวก็นอนได้อีกคนแล้ว"
ฟู่จื๋อซวี่ยังคงตื่นตัวในระดับสูง
เขาเริ่มจากตรวจสอบกลอนประตู แล้วดึงรอยแยกของม่านให้ปิดสนิทอย่างละเอียด สุดท้ายจึงวางปืนพกไว้บนโต๊ะหัวเตียงที่เอื้อมถึงได้สะดวก
"คืนนี้ผมไม่ถอดเสื้อผ้า ถ้าเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น เราพร้อมสู้ได้ทันที เราผลัดกันเฝ้ายามสามรอบ คุณเติ้งเฝ้ารอบแรก ผมเฝ้ารอบกลาง อาอิน คุณเฝ้าครึ่งหลัง"
หลินอินซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ก็ได้"
แม้เธอจะรู้สึกว่าห้องนี้ดูปลอดภัยดี แต่ก็ใช่ว่าจะผ่อนคลายความระวังลงได้ การเฝ้าช่วงครึ่งหลังก็เท่ากับตื่นเช้า ดีกว่าช่วงกลางหน่อย