[เป้าหมายต้องสงสัยเป็นสิ่งมีชีวิตตนดั้งเดิม หมาจักจั่นขาว กำลังอยู่ในการติดตาม]
[คำเตือน: ห้ามแยกเด็ดขาด]
ในภาพมืดสนิท นอกระยะที่ไฟฉายมือถือส่องถึง ป่าไม้ราวกับหมึกข้นเหนียว ตรงขอบเลนส์จะเห็นโครงร่างสีขาวซีดราง ๆ คล้ายสิ่งที่เดินด้วยสี่ตีน
แต่เมื่อภาพสั่นไหว สิ่งนั้นก็หายวับไป
“ข้างหลังมีสิ่งมีชีวิตตน เราต้องไปด้วยกัน ห้ามแยกจากกันเด็ดขาด” หลินอินซีกดเสียงต่ำ กำข้อมือเติ้งเหมียวไว้
ฟู่จื๋อซวี่ก็เร่งฝีเท้า เขากำปืนพกแน่นแล้วพูดว่า “อย่าไปสนใจสิ่งมีชีวิตตนนั่น ในเมื่อมันตามมาตลอด แต่ไม่โจมตีเรา แสดงว่าฉันยังไม่เข้าเงื่อนไขการโจมตีของมัน”
ทั้งสามเดินต่อไปข้างหน้า
เมื่อผ่านราวตากผ้านั่น น้ำจากปลายแขนเสื้อหยดใส่คอเติ้งเหมียว เธอหดคอโดยไม่รู้ตัว “ใครมาซักผ้าในที่แบบนี้ได้นะ”
“อาจเป็นสิ่งมีชีวิตตนที่อาศัยอยู่ในป่านี้” หลินอินซีได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ในอากาศ
มันลอยออกมาจากเสื้อผ้าเหล่านี้ ซักน้ำแล้วก็ยังล้างไม่ออก
หลินอินซีเดินผ่านมาแล้ว แต่จู่ ๆ ก็หยุดฝีเท้า หันกลับไปมองเสื้อผ้าที่แขวนอยู่
“เป็นไรไป?” ฟู่จื้อซวี่ถาม
หลินอินซีจ้องเสื้อกันฝนเด็กสีแดงสดตัวหนึ่ง เมื่อกี้อยู่ไกลเลยไม่ได้สังเกต ตอนนี้เข้าไปใกล้จึงพบว่า ตรงหน้าอกเสื้อมีสัญลักษณ์กระต่ายถือร่มแดง
เสื้อตัวอื่นล้วนอยู่นิ่ง ๆ มีแต่เสื้อกันฝนตัวนี้ที่แกว่งไกวเบา ๆ