ป้ายพลาสติกเขียนวิธีการเข้าพักของโฮมสเตย์[แดนมหัศจรรย์]
[ขอให้ผู้เข้าพักทุกท่านดำเนินการเช็คอินให้เสร็จสิ้นก่อน 12.00 น. ของวันนี้ อย่าพำนักอยู่ในล็อบบี้นาน]
[หากผู้เข้าพักต้องการเช็คอิน กรุณาสั่นกระดิ่ง ผู้เข้าพักคนเดิมอย่าสั่นกระดิ่งติดต่อกันสามครั้ง]
[ห้ามออกจากห้องในตอนกลางคืน โฮมสเตย์จะปกป้องความปลอดภัยของผู้เข้าพักทุกคนที่เข้าพักในห้อง]
ประโยคสุดท้ายถูกใครบางคนใช้ปากกาสีแดงวงไว้
วงซ้ำหลายรอบ สีแดงซึมเข้าไปในเนื้อป้ายพลาสติก
เติ้งเหมียวอ่านข้อความที่เขียนไว้ แล้วถามว่า "บนนี้เขียนว่า โฮมสเตย์จะปกป้องความปลอดภัยของผู้เข้าพักทุกคนที่เข้าพักในห้อง งั้นถ้าพักในห้องใต้ดินฟรี ซึ่งไม่นับเป็นห้อง โฮมสเตย์ก็ไม่ปกป้องใช่ไหม"
"ของฟรีบางครั้งก็แพงที่สุด"
หลินอินซีหยิบกระดิ่งทองเหลืองแบบเก่าขึ้นมา สั่นหนึ่งครั้ง
ประตูด้านหลังเคาน์เตอร์ถูกผลักออก
ชายที่ออกมาร่างสูงผอม สวมชุดหางยาวสีดำสนิท หน้าอกห้อยสายนาฬิกาพกสีเงิน มือสวมถุงมือสีขาว ใบหน้าเป็นชายวัยสี่สิบกว่า
เขาพูดอย่างสุภาพว่า "ผู้เข้าพักท่านนี้ เรามีเพียงห้องสแตนดาร์ด ห้องเตียงใหญ่ และห้องใต้ดิน ท่านต้องการจองห้องแบบไหนครับ"
หลินอินซีหันไปมองฟู่จื๋อซวี่ที่อยู่ข้างหลัง ดึงเขามาอยู่ข้างตัว ปรึกษาว่า "เราสามคนพักห้องสแตนดาร์ดห้องเดียวดีไหม ค่าห้องออกกันคนละครึ่ง ประหยัดเหรียญกระต่าย แล้วก็ปลอดภัยด้วย"