พื้นที่ที่พวกเขาอยู่ตอนนี้เรียกว่าเขตบ่อน้ำลึก ตั้งอยู่ริมขอบของฐานสนิม หลินอินซีกดเปิดป้ายกำกับบนแผนที่ บนนั้นแสดงว่า[ยังไม่เปิด]
“เราหาคนที่มีดวงตาสีฟ้านั่นก่อน เอาแผนที่กลับมา” ฟู่จื๋อซวี่เหลือบมองนาฬิกากรีนซับมาริเนอร์ที่ข้อมือ เข็มของนาฬิกาเขาหมุนเร็ว ปรับตรงกับเวลาในภารกิจ “ที่นี่ตอนนี้เป็นเวลา 3 ทุ่ม 40 เราหาที่พักก่อนเลย กลางคืนในภารกิจปกติอันตรายกว่ากลางวัน”
หลินอินซีพยักหน้ารัว “ใช่ ตอนนี้สำคัญที่สุดคือหาที่นอน พลังของคนเรามีจำกัด ถ้านอนไม่พอ ก่อนที่จะถูกสิ่งที่มีตัวตนฆ่า เราอาจจะอดหลับอดนอนจนตายก่อน”
ฟู่จื๋อซวี่สังเกตป่าดำรอบด้าน ที่นี่ต่ำเกินไป มองไม่เห็นว่ามีอะไรอยู่นอกป่า
ป่าดำตอนนี้เงียบสงัดอย่างน่าขนลุก แม้แต่เสียงจิ้งหรีดก็ไม่มี
“บ่อน้ำนี้ให้ความรู้สึกขนลุกยังไงไม่รู้” เติ้งเหมียวจ้องบ่อน้ำนั่น หนังตาเต้นระริก “ก่อนหน้านี้มีคนออกมาจากห้องตั้งเยอะ ทำไมไม่มีใครเอาแผ่นหินบนบ่อน้ำนี่ออกเลยล่ะ? หรือทุกคนไม่อยากรู้ว่าข้างในบ่อมีอะไร?”
หลินอินซีชี้ไปที่รอยนิ้วมือเปื้อนเลือดตรงขอบแผ่นหิน “น่าจะมีคนลองขยับแผ่นหินนี้แล้ว แต่ขยับไม่ออก”
รอยนิ้วมือมีหลายชั้น ชั้นใหม่ทับชั้นเก่า
เติ้งเหมียวก้าวไปข้างหน้า เธอเพิ่งวางมือลง ก็ชักกลับเหมือนถูกน้ำร้อนลวก “ไม่ได้ พอแตะแผ่นหินนี่หนังตาก็เต้นแรงมาก สัมผัสที่หกของฉันแม่นนะ ข้างใต้บ่อนี่ต้องมีสิงชั่วร้ายอัปมงคลแน่ ๆ”