หลินอินซีหลับไปถึงครึ่งคืน จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้นมา
[ฟู่จื๋อซวี่: อาอิน พวกเราสืบพบแล้วว่าชาวบ้านบนเขาเป็นชนเผ่ากินคน พวกนั้นถูกกองทหารม้าเหล็กจับไปเป็นทาส ขุดเหมืองอยู่ที่หลังเขา]
[ฟู่จื๋อซวี่: ถ้านายเจอชาวพื้นเมืองที่ทาสีขาวดำบนใบหน้า อย่าพยายามสื่อสารกับพวกนั้นนะ พวกนั้นฟังภาษาของเราไม่รู้เรื่อง]
[ฟู่จื๋อซวี่: อีกเดี๋ยวฟ้าสางพวกเราคงถึงยอดเขาแล้วล่ะ ตอนนี้นายอยู่ไหน]
หลินอินซีกำลังหลับสนิทกลางดึก พอได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่นก็รู้สึกรำคาญ เธอหรี่ตาคลำหาโทรศัพท์ พอลืมตาดูปุ๊บก็เสียดายที่ทำงั้น แล้วหาวหวอด ๆ ก่อนจะส่งตำแหน่งที่ตั้งให้
ทีแรกกะจะนอนต่อ แต่กลับเห็นเสี่ยวลู่ซึ่งน่าจะกำลังนอนหลับอยู่เหมือนกัน กลับนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพง หันหน้าเข้าหากำแพง ถือไม้แกะสลักอยู่ในมือ ปากก็เหมือนกำลังงึมงำอะไรบางอย่าง ท่าทางเหมือนถูกผีเข้า
ทำเอาหลินอินซีสะดุ้งจนง่วงหงาวหาวนอนหดหายไปหมด
ช่วยด้วย ช่วยด้วย!
เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียง กลั้นหายใจเงี่ยหูฟังว่าเสี่ยวลู่กำลังพึมพำอะไรอยู่กันแน่
ไม่ใช่ภาษาคนเลย ฟังไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย
ตึกสร้างค้างชั้นสองนี้ไม่มีหน้าต่างปิดกั้น
แสงจันทร์สีขาวซีดสาดส่องเข้ามาทางช่องหน้าต่าง
หลินอินซีมองลอดหน้าต่างออกไป เหมือนจะเห็นเฮลิคอปเตอร์บินผ่านไปบนท้องฟ้า
หนังตาของเธอเริ่มปิดลงอย่างหนักอึ้ง หลับตาลงแต่ก็ไม่สามารถเข้าสู่ห้วงนิทราได้อีก
เช้าวันรุ่งขึ้น เสี่ยวลู่กลับมานอนอยู่ที่เดิมแล้ว หลับปุ๋ยยังไม่ตื่น
หลินอินซีตื่นเช้ามาก เธอเห็นว่าเมื่อคืนเสี่ยวลู่ขีดเขียนสัญลักษณ์ประหลาด ๆ ลงบนพื้น มองดูคล้ายเขาวงกต