หลินอินซีเปิดแผนที่ เรียกโหมดภาพสามมิติของเหมืองแร่ออกมา
เส้นทางนี้ดูคุ้นตายิ่งนัก
หลินอินซีเปิดรูปถ่ายเมื่อเช้าขึ้นมาอีกครั้ง
ลายเส้นลึกลับที่เสี่ยวลู่ขีดเขียนบนพื้นนั้นคือแผนที่ และตรงกับแผนที่อิเล็กทรอนิกส์สามมิติในมือถือของหลินอินซี
ตอนที่เสี่ยวลู่วาดรูป ในมือถือไม้แกะสลักที่หญิงห่านให้ไว้
ไม้แกะสลักคือสื่อกลาง
หญิงห่านต้องการปล่อยมนุษย์ส่วนหนึ่งออกไป เพื่อควบคุมการแพร่กระจายอย่างรวดเร็วของสิ่งมีชีวิตตนที่มนุษย์สร้างขึ้น
นี่คือคำใบ้ที่หญิงห่านส่งให้ผู้รอดชีวิตผ่านร่างของเสี่ยวลู่!
“เดินดูทาง อย่ามัวคิดอะไร”
หลินอินซีหันไปมองฟู่จื๋อซวี่ “นายห่วงตัวเองเถอะ เลือดใกล้หมดแล้ว”
เติ้งเหมียวเดินนำอยู่หน้าสุด กำลังคุยกับเด็กชายคนนั้น
หล่อนคุยได้ตั้งแต่คุณยายอายุเก้าสิบยันเด็กอนุบาล
หลายวันนี้ฟู่จื๋อซวี่เอาแต่คิดว่าจะกลับมาจีบหลินอินซีอีกครั้งได้ไหม
หลินอินซีรู้สึกว่าฟู่จื๋อซวี่แอบมองท้ายทอยของหล่อนตลอดเวลา ถ้าหล่อนมองกลับไป เขาก็จะเบี่ยงสายตาหนี
ทำอะไรของเขา? จะเอาอะไรกันแน่?
ถ้าคิดจะกลับมากินหญ้าเก่าล่ะก็ ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก
รอให้ถึงฐานอรุณรุ่ง เจอหน้าพี่ชายแล้ว หลินอินซีจะให้เขารู้ซะบ้าง ว่าคนที่ลืมบุญคุณคนอื่นเป็นยังไง
คำพูดนั้นว่ายังไงนะ? เมื่อวานนายไม่แยแส วันนี้ฉันสูงส่งเกินเอื้อม
แน่นอน หล่อนต้องไปดูก่อน ว่าพี่ชายของหล่อนอยู่ดีกินดีแค่ไหน
ถ้าพี่ชายไม่มีอำนาจจริงล่ะก็... ก็... พวกเราออกมาใช้ชีวิต สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องมีจิตสำนึกนะ