ในตึกร้าง อากาศมืดครึ้มและชื้นแฉะ มีเด็ก ๆ หลายคนใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ พวกเขาพิการกันหลายคน หลินอินซีถอดเครื่องแบบทหารสีดำออก ใส่ลงในเป้ แล้วเดินตามหญิงขาพิการคนนั้นเข้าไปด้านใน
"เด็ก ๆ พวกนี้ล้วนเป็นเด็กกำพร้าจากสงคราม พวกเราหลบซ่อนอยู่ที่นี่ เก็บขยะประทังชีวิต เฮ้อ พวกเขากลัวคนใส่เครื่องแบบทหารสีดำที่สุดเลย..."
"ขาของคุณ และดวงตาของเสี่ยวลู่ เป็นเพราะสงครามด้วยหรือเปล่า"
หญิงขาพิการพยักหน้า สีหน้าเศร้าโศก "ไม่รู้เหมือนกันว่าสงครามจะหยุดเมื่อไหร่ ฉันอยากพาเด็ก ๆ เหล่านี้ไปหาหมอ"
สงครามยังไม่หยุดงั้นหรือ
หลินอินซีนิ่งอึ้งไป "ตอนนี้ปีอะไรแล้ว"
"ปี 1935 ไงล่ะ" หญิงขาพิการมองเธออย่างแปลกใจ "คุณคงไม่ได้เป็นเพราะข้างล่างเขาถูกกองทัพเกือกเหล็กยึด คุณเลยขโมยเครื่องแบบทหารวิ่งหนีขึ้นมาบนเขาใช่ไหม"
สมุดบันทึกหน้าเหลืองของเฉียวหงที่เมืองหิมะแดง บันทึกสุดท้ายค้างอยู่ที่ปี 1931
นี่คือสี่ปีหลังจากบันทึกเล่มนั้น!
เวลาที่หลังเขากับเมืองหิมะแดงไม่เหมือนกัน
เวลาของเมืองหิมะแดงคือ 60 ปีหลังสงคราม
เวลาของภูเขาดำ คือช่วงสงคราม
พื้นที่ต่างกันที่แฟ้มเอกสารอยู่ แสดงถึงจุดเวลาที่แตกต่างกัน!
ส่วนชาวพื้นเมืองบนเขาพวกนี้ ติดอยู่ในสงครามตลอดกาล
หญิงขาพิการให้หลินอินซีกับเสี่ยวลู่พักอยู่ในห้องเดียวกัน
ในตึกร้างนี้มีเครื่องปั่นไฟแบบมือหมุนหนึ่งเครื่อง
กำลังไฟน้อยมาก
หลินอินซีใช้เครื่องปั่นไฟนั้นชาร์จโทรศัพท์ของตัวเอง
[กลุ่มสังเกตการณ์ระบบนิเวศฐานสนิม]
[หัวหน้าเผ่า: วันนี้เวลาปล่อยน้ำเสียเปลี่ยนอีกแล้ว จากสี่โมงเลื่อนมาเป็นบ่ายสามครึ่ง คนงานเหมืองของข้าไม่ทันได้หนีออกจากอุโมงค์เหมือง ร่างกายก็ถูกกัดกร่อน]