หลินอินซีรีบแงะป้ายชื่อที่ใช้แสดงบนเคาน์เตอร์ออกมา ยัดใส่คอเสื้อของฉู่เยี่ยนหรัน จากนั้นคว้าตราประทับสีดำข้าง ๆ มาตอกลงไปแรง ๆ
แค่มีป้ายชื่อ ฉู่เยี่ยนหรันก็ไม่ใช่เหยื่อล่อที่โรงงานนี้จะจัดการอีกต่อไป
ตอนนั้นเอง หัวหน้าม้าน้ำก็กระโดดเข้ามา เขาพูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย “เธอทำอะไรน่ะ เมื่อกี้เธอคุยกับเหยื่อล่อบนสายพานงั้นเหรอ”
“เปล่าซะหน่อย” หลินอินซีปฏิเสธเสียงแข็ง
จะทำเรื่องไม่ดีแล้วจะยอมรับได้ยังไงล่ะ
ดวงตาคู่หนึ่งของหัวหน้าม้าน้ำกวาดมองบนใบหน้าหลินอินซี
จู่ ๆ ปากยาว ๆ ของเขาก็เข้ามาใกล้มาก เกือบจะจ่อปลายจมูกเธออยู่แล้ว “ป้ายชื่อที่เคยอยู่ใต้ขั้นตอนการปฏิบัติงานของผมหายไปไหน”
หัวหน้าม้าน้ำคนนี้ไม่ได้ตาฝาดเลยสักนิด ตาเขาคมกริบมาก
“ไม่รู้สิคะ หนูเพิ่งมาทำงานเป็นเด็กใหม่เอง อาจจะหล่นลงไปตอนสายพานสั่นตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วก็ได้”
หลินอินซีก้มลงมองใต้เครื่องทันที น้ำเสียงลุกลี้ลุกลนยิ่งกว่าหัวหน้าม้าน้ำอีก
“แย่แล้ว ไม่ได้หล่นเข้าไปในพื้นที่แปรรูปขั้นสองจริง ๆ นะคะ”
“หล่นลงไปแล้วเหรอ”
น้ำเสียงของหัวหน้าม้าน้ำแหลมขึ้นหลายเดซิเบล
“นั่นมันป้ายชื่อตัวอย่างนะ ถ้าทำหายไป ต่อไปพนักงานตรวจสอบคุณภาพคนอื่นทำงานผิดพลาดขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบล่ะ”
หลินอินซีคิดในใจ ต้องเป็นคุณสิ หัวหน้าที่รัก
แต่เธอพูดแบบนั้นไม่ได้ ถ้าพูดแบบนั้นหัวหน้าม้าน้ำต้องอาละวาดแน่
ถังน้ำแข็งที่ฉู่เยี่ยนหรันอยู่เลื่อนเข้าไปในเงามืดของสายพานลำเลียงสีดำแล้ว
การมีป้ายชื่อหมายความว่าผู้มาเยือนยังไม่ถูกปนเปื้อนอย่างสมบูรณ์ จำเป็นต้องถูกส่งกลับไปที่โซน A ฉู่เยี่ยนหรันปลอดภัยชั่วคราวแล้ว