อ๊ะ ไม่อยู่ ๆ แม่อยู่บ้านไหม๊ ไม่สามารถเปิดประตูให้ได้นะ~
นี่คือหอพักของหลินอินซี ซ่งเชียนหลีจะเปิดประตูเข้าเฉย ๆ หลินอินซีจะไม่เสียหน้ามากไปเหรอ?
หลินอินซีดึงผ้าห่มขึ้นมาอีกนิด ซุกหัวเข้าไปในผ้าห่มนอนต่อ
คร่อกกกก~
"หลินอินซี... ฉันรู้ว่าเธอยังไม่หลับ..." เสียงของซ่งเชียนหลีมีความรู้สึกชื้นเย็นเหนียวหนืดอย่างบอกไม่ถูก
เสียงมาจากประตู แต่ความรู้สึกถูกแอบมองมาจากระเบียง
เหมือนกับระเบียงมืดสนิทนั้น หล่อนแนบตัวกับร่องหน้าต่าง ลูกตาในร่องหมุนไปมาอย่างรวดเร็ว
"ฉันดีกับเธอมาก... ทำไมเธอถึงกักฉันไว้ข้างนอกหอพัก? ข้างนอกหนาวมากนะ น้ำก็เย็นมาก... แฮ่ก ๆ ๆ..."
เสียงฟองน้ำ "ตุ๋ง ๆ" ดังก้องในห้องนอนอันเงียบสงบ
ก่อนหน้านี้ซ่งเชียนหลีสามารถเข้ามาในหอพักได้โดยตรง
ตอนนี้หลินอินซีรายงานหล่อนให้มนุษย์หัวปลาตามกฎ พลังของหล่อนถูกทำให้อ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด ได้แต่เดินวนเวียนอยู่ด้านนอกหอพักเท่านั้น
หลินอินซีหดตัวอยู่ในผ้าห่ม ทนกับเสียงคลื่น หลับตาสนิท แสร้งทำเป็นหลับจนถึงรุ่งเช้า
ก็จริง หลินอินซีเป็นคนประสาทอ่อนง่าย ช่วงกลางดึกถูกเสียงรบกวนจนปวดหัว ครึ่งคืนหลังเพราะเหนื่อยเกินไป ไม่ว่าข้างนอกจะดังแค่ไหนก็หลับไปเลย
พอสว่าง เสียงข้างนอกก็หายไป
หลินอินซีลุกขึ้นนั่งพร้อมรอยคล้ำใต้ตา พบว่ากระจกระเบียงมีรอยร้าวคล้ายใยแมงมุมปรากฏขึ้นหลายเส้น ขอบรอยมีคราบน้ำขุ่นซึมออกมา เมื่อแห้งก็กลายเป็นเกลือสีขาวหนาเป็นชั้น