หลินอินซีเปิดประตูห้องพัก แอบย่องมองออกไปข้างนอก ใต้แสงไฟที่กระพริบวาบ ๆ บนพื้นหน้าประตูมีอาหารสั่งเดลิเวอรีสองชุดวางอยู่อย่างไม่เด่น
ชุดด้านซ้ายห่อบรรจุอย่างดี หลินอินซียังไม่ทันยื่นมือไปจับก็ได้กลิ่นคาวเลือดรุนแรงลอยมา
ชุดด้านขวาผูกโบว์ ข้างในเป็นเค้กสตรอว์เบอร์รีครีมชิ้นเล็ก
หลินอินซียื่นมือออกไป ลากอาหารทั้งสองชุดเข้ามาในห้องพร้อมกัน
ขณะที่เธอกำลังกระตุกถุงอาหาร เธอได้ยินเสียง “คลิก” ของชัตเตอร์กล้องดังมาจากทางเดินโล่งที่เปิดไฟกระพริบ
“หืม?” หลินอินซีมองออกไป ด้านในสุดของทางเดินว่างเปล่า มีเพียงหลอดไฟนีออนที่สว่างแล้วดับเป็นจังหวะ
จังหวะที่ไฟดับ หลินอินซีรู้สึกเหมือนมีคนมายืนเพิ่มขึ้นในทางเดินนั้น
แต่พอไฟสว่างขึ้นอีกครั้ง ที่นั่นก็ยังคงว่างเปล่าเหมือนเดิม
ขณะเดียวกัน ในกระเป๋าเสื้อของหลินอินซี โทรศัพท์สั่น ผู้ดูแลกระต่ายส่งข้อความใหม่เข้ามา
[ผู้ดูแลกระต่าย: รับประทานเลือดอาหารให้อร่อยนะ [กุหลาบ]]
หลินอินซีกดเข้าไปดูวงในของอีกฝ่าย
โพสต์ล่าสุด อีกฝ่ายเขียนข้อความว่า: ให้อาหารพนักงาน
ด้านล่างมีภาพถ่าย Live ที่ถ่ายไว้ด้วย
ภายใต้แสงไฟขาวสลัว นักเรียนประตูห้องที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่งของหอพัก หลินอินซีเผยให้เห็นท้ายทอยครึ่งหนึ่ง ทำทีลับ ๆ ล่อ ๆ ยื่นมือออกมาคุ้ยถุงอาหารสั่งเดลิเวอรีที่พื้น
แตะค้างที่ภาพ ยังสามารถเห็นกิริยาเล็ก ๆ ที่เธอคอยระแวดระวังมองไปมา
เพราะแสงไฟสลัวเกินไป มองไม่เห็นหน้าของเธอชัด
นี่คือภาพจากมุมมองบุคคลที่หนึ่งของคนส่งอาหาร
หลินอินซีรู้สึกเหมือนถูกจับตามอง