หลินอินซีเพิ่งจะพูดวิเคราะห์ของตัวเองจบ ในส่วนลึกของห้องดับจิต จากความมืดมิดดั่งหมึก ก็มีเสียง 'คลิก' ดังขึ้น
นั่นคือเสียงกดชัตเตอร์ของกล้องรุ่นเก่า
'ฟึ่บ!'
แสงแฟลชสีขาวเจิดจ้าสว่างวาบขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยในระยะสิบกว่าเมตร มันส่องสว่างพื้นที่เล็กๆ นั้นในชั่วพริบตา แล้วก็ดับวูบลงในเวลาอันสั้น
จู่ๆ ก็ถูกแสงจ้าสาดใส่ ทุกคนจึงยกมือขึ้นปิดตาโดยไม่รู้ตัว
'รุ่นพี่ เมื่อกี้เห็นอะไรไหม?'
หลินอินซีตรงหน้าขาวโพลน แต่ในชั่วขณะนั้น หลินอินซีเห็นสิ่งนั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง
คือโจวมั่ว
ร่างเขาโชกไปด้วยเลือดเน่าเหม็นที่กำลังละลาย ยืนอยู่ในท่าบิดเบี้ยว หันหน้าเข้าหาพวกเขา พื้นเปียกชื้นเป็นวงกว้าง
ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนมีชีวิตแล้ว
ที่พิลึกยิ่งกว่าคือ มือทั้งสองของเขายกขึ้นตรงหน้า ค้างอยู่ในท่าถือกล้อง แต่ในมือกลับไม่มีกล้อง เบ้าตาข้างขวาของเขาถูกฉีกให้กว้างขึ้น เลนส์กล้องที่แตกก่อนหน้านี้ถูกยัดเข้าไปในเบ้าตาของเขาอย่างทารุณ แทนที่ลูกตาของเขา!
และบนผนัง จะมีลูกศรปรากฏขึ้นทุกครั้งที่แสงแฟลชสว่าง
'ไปดูไหม?' เสียงฟู่จื๋อซวี่ทุ้มต่ำลง
ทางข้างหน้านี้คือทางที่พวกเขาต้องผ่าน
ไม่มีทางอื่นให้อ้อม
มีทางเดียว
ข้างหน้ามืดสนิท หลินอินซีหายใจเข้าลึก แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก 'ไปเถอะ'
เวลานี้ปืนไม่มีประโยชน์มากนัก
การยิงใส่สิ่งมีชีวิตตน ก็ไม่ต่างอะไรกับการจุดประทัดฉลองก่อนตาย
พวกเขาเดินเข้าไปในความมืด