กู้เสี่ยวเหวินกะโหลกศีรษะยุบไปกว่าครึ่งอย่างเห็นได้ชัด แต่มือข้างนั้น กลับกระตุกขึ้นมาอย่างผิดจังหวะท่ามกลางความเงียบสงัด
ข้อนิ้วมือดัง “กร็อบแกรบ” เบา ๆ คลานไปทางประตู
ราวกับต้องการตอบสนองพวกเดียวกันที่อยู่นอกประตู
ให้ตายสิ
มีคนคิดร้ายจะเล่นงานเธอเสมอ!
หลินอินซีตาไวพลิกตัวคว่ำลงทับมือที่กระตุกนั้นไว้
เวลาผ่านไปทีละวินาที
มือข้างนั้นพยายามตะกุยหลินอินซีจากข้างล่าง
โชคดีที่เธอเป็นคนขี้หนาว ใส่เสื้อผ้าหนา
หลินอินซีรู้สึกถึงปลายนิ้วที่เขียนอะไรบางอย่างบนท้องเธอผ่านเสื้อผ้าหนา ๆ มันไม่เหมือนการดิ้นรนหนี แต่เหมือนใช้ปลายนิ้วเขียนหนังสือบนท้องเธอ
การเขียนแบบนี้ หลินอินซีก็นึกไม่ออกว่ามันคืออะไร
นอกกระจก เครื่องในบดเละกองหนึ่งหลุดออกจากซากร่างที่พังยับเยินของหลิวจื่อหยาง ร่วงลงพื้น
สิ่งมีชีวิตตนนั้นหยุดนิ่งชั่วครู่ หมดความสนใจที่จะสังเกตทางเดินนี้
มันหมุนตัวช้า ๆ พร้อมเสียงเลื่อยกระดูกที่ดัง “กรี๊ดกร๊าด” ลากซากของหลิวจื่อหยาง ก้าวไปทีละก้าว หายวับไปสุดทางเดิน
จนกระทั่งแสงสีแดงเลือนหายจากทางเดินไปโดยสิ้นเชิง หลินอินซีถึงรู้สึกถึงความรู้สึกกดดันราวกับถูกหนามทิ่มแทงที่หลังจางหายไป
หลินอินซีลุกขึ้นจากพื้น
“ในร่างคนนี่ทำไมมีแต่ฟันเฟืองกับสายไฟ?” เติ้งเหมียวนั่งยองข้างศพ สอดนิ้วเข้าไปในกะโหลก คลำฟันเฟืองนั้น