ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อตรงเอวของหลินอินซี
หลินอินซีนิ่งแข็งในท่านี้ ลูกตาขยับเพียงช้า ๆ ไปด้านข้าง
ในตู้มืดสลัว มีเพียงลำแสงสีขาวส่องลอดเข้ามาทางช่องระบายอากาศที่บานตู้ ตัดภายในเป็นแนวเงาเรียวยาว
เธอเห็นดวงตาสีน้ำเงินของคนผู้นั้น
คนคนนั้นมีผิวขาวดังหยก เบ้าตาลึก นัยน์ตาสีน้ำเงินหม่นคู่หนึ่งมองมาอย่างสงบนิ่ง ไร้อุณหภูมิเยี่ยงน้ำนิ่งใต้แผ่นน้ำแข็ง
ตายแล้ว ไม่กล้าลืมตาเลย ภาวนาให้เป็นแค่ภาพหลอนเถอะ~
ช่างบังเอิญจริง ๆ ว่าไหม
หลินอินซีไม่กล้าขยับง่าย ๆ คนข้าง ๆ ก็ไม่กล้าลั่นไก นอกตู้ยังมีสิ่งมีชีวิตตนอยู่ อีกฝ่ายก็เข้ามาหลบซ่อนเช่นกัน
เธอมองลอดผ่านรูระบายอากาศด้านหน้าตู้ ออกไปยังภายนอก
ลำแสงไฟฉายสีแดงสาดกวาดไปทั่วโถง
ลำแสงกวาดผ่านเก้าอี้ในโถง ผ่านเพดาน และในที่สุด…ก็หยุดนิ่งอย่างเชื่องช้าตรงตู้ที่กั้นประตู
“แซ่ก…แซ่ก…”
สิ่งมีชีวิตตนที่สูงเกือบสามเมตรโก่งหลัง ลากเลื่อยกระดูก ก้าวไปทีละก้าว ถึงหน้าตู้กั้นประตู แล้วฟันตู้นั้นแยกเป็นสองเสี่ยงด้วยเลื่อยเพียงทีเดียว
สิ่งมีชีวิตตนที่ไล่ตามอยู่นอกประตูพุ่งพรวดเข้ามา
ถูกฟาดกระเด็นไปติดผนังด้วยเลื่อยฉับเดียว
สิ่งต่าง ๆ บนผนังซ่า ๆ ไต่หนีไป
หลินอินซีกลั้นหายใจอย่างเคร่งเครียด เธอเห็นสิ่งมีชีวิตตนข้างนอกตู้เดินวนเวียน ไม่ยอมจากไปไหน
เลื่อยกระดูกลากไปบนพื้น ส่งเสียงเสียดแทงหู
ประกาศดังขึ้นอีกครั้ง ชัดเจนว่าเป็นเสียงกลไกเย็นชา
ทว่าหลินอินซีกลับรู้สึกถึงความพึงพอใจในนั้น
“ขอความร่วมมือผู้ป่วยทุกท่านเข้ารับการตรวจร่างกาย อย่าหลบซ่อน”