หลินอินซีรูม่านตาสั่นไหว ในใจมีเด็กน้อยกุมหัวกลิ้งไปมาอย่างบ้าคลั่ง
หนีสิ
รีบหนี
เธออยากนั่งจรวดหนีไปให้ไกล
แต่บนใบหน้าหลินอินซีกลับไร้สีหน้าใด ๆ เพียงดึงมือฟู่จื๋อซวี่อย่างเงียบ ๆ ให้ไฟฉายมือถือในมือเขาส่องไปยังตรงหัวมุมบันได
แสงสว่างส่องไปข้างหน้า
“ก็แค่ป้ายตั้งรูปคนล้มลง” ฟู่จื๋อซวี่กำหมัดแน่นอย่างเกร็ง เขาก็กลัว แต่ต่อหน้าหลินอินซี เขาต้องรักษาท่าที
เขายังคิดจะปลอบหลินอินซี แต่หลินอินซีกลับดูนิ่งเกินไปจนเขาคิดว่า ที่จริงแล้วเธอไม่กลัวเลยสักนิด
หลินอินซีรีบกดไฟฉายมือถือของเขาลง
เอาชีวิตกันเลยนะนี่!
เธอเห็นได้ชัดว่า ป้ายตั้งรูปคนนั่น พิมพ์เป็นหน้าโจวมั่วทั้งนั้น
และด้านหลังป้ายตั้งซ่อนสิ่งดำทะมึนไว้
ถ้าไม่มองดี ๆ ก็จะไม่เห็น
ทำไมตาดีนักนะ? ทั้งที่เล่นมือถือทุกวัน แต่เธอกลับเห็นชัดสุด!
แล้วจากด้านหลังป้ายตั้งรูปคนนั่น ก็มีเสียงประกาศดังขึ้น
เป็นเสียงประกาศแบบผู้หญิงที่พูดชัดถ้อยชัดคำ
“เตียงของโรงพยาบาลเรามีจำกัด... การตัดแขนขา แผลไฟไหม้ โรคระบาด อาการทางจิตประสาท... ขอให้ผู้ป่วยทุกท่านอดทน เราจะมอบการรักษาทางการแพทย์ที่เชี่ยวชาญที่สุดแก่ท่าน”
“ความเจ็บปวด คือข้อพิสูจน์ว่าร่างกายยังมีชีวิต”
“ความเจ็บปวด คือข้อพิสูจน์ว่าพระเจ้ากำลังจับตาดูท่าน”
“โปรดอยู่ในความสงบ อดทน วางใจ และยึดมั่นศรัทธา”
“ผู้ป่วยทุกคนจะได้รับการรักษาจนหายดีในท้ายที่สุด”
“ซ่า ๆ ซ่า ๆ......”
หลินอินซีลูบกำไลหยกเลือดที่ข้อมือ
กำไลจงคุ้มครอง อย่าให้สิ่งสกปรกเข้าใกล้เธอ