ในขณะที่ทุกคนยืนประจันหน้า ไม่มีใครยอมลดปืนลง เสียงประกาศในห้องโถงก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“หน้าต่างรับยาเปิดแล้ว เชิญผู้ป่วยเข้าแถวตามลำดับ มารับยาที่หน้าต่าง”
ไฟที่หน้าต่างรับยากระพริบสว่างขึ้น
คอมพิวเตอร์หลังหน้าต่างเปิดเครื่องเอง หน้าจอเรืองแสงสลัว ข้อมูลผู้ป่วยเรียงเป็นแถวเลื่อนลงอย่างรวดเร็ว
ผู้ป่วยพวกนั้นที่นั่งแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้รอตรวจ จู่ๆ ก็หันขวับมามอง
คอของพวกเขาค่อยๆ หมุนมาที่กลางห้องโถง
ดวงตาสีเทาขุ่นหลายสิบคู่จับจ้องไปที่กลุ่มคนที่กำลังยกปืนอยู่
กลุ่มที่มีจำนวนมากกว่าปรากฏตัว!
อากาศพลันข้นเหนียวขึ้น
คนที่ยกปืนใส่กันเมื่อครู่ ในวินาทีนี้กลายเป็นเป้าสะดุดตาที่สุดในห้องโถง
ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครลดปืน แต่ต่างถอยหลังไปทีละก้าวอย่างมีจังหวะ
เสียงผู้หญิงกลไกจากประกาศดังขึ้นอีกครั้ง
“ผู้ป่วยโปรดรับยาตามลำดับคิว”
“ห้ามแย่ง ห้ามส่งเสียงดัง ห้ามรบกวนขั้นตอนการรักษาตามปกติ”
“ตึง... แครก...”
“ตึง... แครก...”
สิ่งมีชีวิตตนที่ถือเลื่อยกระดูกซึ่งจากไปก่อนหน้านี้ เสียงฝีเท้าดังกลับมาช้าๆ
ผู้ป่วยบนเก้าอี้รอตรวจ เมื่อได้ยินเสียงนี้ ต่างลุกขึ้นยืน ประคองร่างที่ขาดวิ่นของตน วิ่งแย่งกันไปเข้าแถวที่หน้าต่างนั่น
มีผู้ป่วยที่เข้าแถวไปเรื่อยๆ พบว่าคนข้างหน้าเกะกะ ก็งับคอขาดทันที
เครื่องที่หน้าต่างพิมพ์ใบสั่งยาออกมาอัตโนมัติ
ทุกครั้งที่พิมพ์ใบสั่งยาออกมาหนึ่งใบ หน้าต่างก็จะมีเสียงเตือนอิเล็กทรอนิกส์เย็นเยียบดังขึ้น