[นางพญาชุดโลหิต ยินดีต้อนรับเข้าสู่ระบบ]
ผู้ดูแลกระต่ายยืมบัญชีระดับผู้บริหารมาให้เธอ
ทันใดนั้น โทรศัพท์ตั้งโต๊ะบนที่นั่งทำงานนี้ก็ส่งเสียง “กริ๊ง กริ๊ง” ดังขึ้น
ที่นี่เงียบสงัดว่างเปล่า เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ทุกคนตกใจสะดุ้งโหยง
เติ้งเหมียวรีบวิ่งไปหลังเก้าอี้สรีระของหลินอินซี คว้าพนักเก้าอี้ไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ
หลินอินซีจ้องมองโทรศัพท์ตั้งโต๊ะบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ตรงหน้า เธอไม่กล้ารับสาย
เพราะเธอสังเกตเห็นอย่างเฉียบคมว่า สายโทรศัพท์ของเครื่องนี้ไม่ได้เสียบเข้ากับเต้ารับบนผนังเลย มันขาดอยู่
ทุกคนไม่ได้ขยับ
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งไม่มีใครรับ สัญญาณไฟสปีกเกอร์โฟนสีแดงก็สว่างขึ้นมาทันที
เพราะไม่มีคนรับ โทรศัพท์ตั้งโต๊ะนี้กลับตัดสินใจรับและเปิดสปีกเกอร์โฟนอัตโนมัติ
“ซ่า…… ซ่า……”
จากลำโพงดังขึ้นด้วยสัญญาณรบกวนแม่เหล็กไฟฟ้าที่เหมือนสัญญาณไม่ดี ก่อนจะมีเสียงกระซิบถี่กระชับและประสาทๆ ของผู้หญิงดังตามออกมา
“เจอแล้ว… ในที่สุดฉันก็เจอยาแก้แผลไฟไหม้เจอแล้ว… โจวมั่วรอดแล้ว…”
เป็นเสียงของหานเจินจู!
เติ้งเหมียวตาเป็นประกาย เธอไม่ส่งเสียง แต่ใช้มือโบกไม้โบกมือสื่อว่าเสียงจากปลายสายนั้นเหมือนหานเจินจูไม่มีผิด
หลินอินซีวางนิ้วชี้บนริมฝีปากของตัวเอง แล้วใช้สายตาส่งสัญญาณให้ทั้งสองคนมองไปที่เครื่องพิมพ์แบบเข็มรุ่นเก่าข้างจอคอมพิวเตอร์
ตามมาด้วยเสียงกระซิบของหานเจินจู เครื่องพิมพ์ที่ไม่ได้เสียบปลั๊กนั้นก็สว่างไฟเขียวขึ้นมาทันที