หลินอินซีจ้องมองตะปูเหล็กบนวงกบประตู ก่อนจะยืดตัวขึ้น "ฉันว่าไม่ควรเปิด"
ฟู่จื๋อซวี่ยืนกอดอกพิงกำแพง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เหตุผลของเธอคืออะไร"
น้ำเสียงของหล่อนไม่รีบร้อน "ฉันว่าความเสี่ยงมันสูงกว่าประโยชน์ที่จะได้"
ฟู่จื๋อซวี่มองประตูบานนั้น พูดเสียงต่ำ "ถ้าไม่เปิด เราอาจพลาดเบาะแสสำคัญ"
"ต้องเลือกเอาสักอย่าง" หลินอินซีถอนหายใจ หล่อนกดไฟฉายมือถือลงต่ำ ลำแสงสีขาวส่องกระทบตะปูเหล็กขึ้นสนิมในรอยแยกของประตู "ที่นี่คือที่พักพิงของเรา ถ้าเราเปิดประตูนี้ แล้วไปทำลายข้อห้ามอะไรเข้า ทำให้บ้านหลังนี้อยู่อีกไม่ได้ เราจะไปหาที่พักพิงใหม่ที่ไหน"
พายุหิมะข้างนอกกระหน่ำใส่แผ่นเหล็ก เกิดเสียงประหลาด เติ้งเหมียวหดคอโดยไม่รู้ตัว "หิมะข้างนอกตกหนักขนาดนั้น พี่สาวพูดมีเหตุผล"
เติ้งเหมียวยกมือขึ้นทันที "ฉันลงคะแนนไม่เปิดประตู"
จากนั้น หล่อนหันไปหาฟู่จื๋อซวี่ ทำหน้าดุพลางโบกนิ้ว "เราสองต่อหนึ่งนะ"
ฟู่จื๋อซวี่มองประตูแล้วเงียบไปไม่กี่วินาที หลังจากชั่งน้ำหนักแล้วก็พยักหน้า "ได้ งั้นรอให้พวกเราจะไปค่อยเปิดประตูนี้"
หลังจากตัดสินใจปิดตายประตูนี้ไว้ก่อน ทั้งสามกลับลงไปชั้นล่าง
หลินอินซีและเติ้งเหมียวรับหน้าที่ซ่อมหน้าต่างที่แตกในครัว
แผ่นเหล็กในห้องไม่พอใช้แล้ว พวกหล่อนต้องใช้ฟืนที่เดิมใช้ก่อไฟมาทาบซ้อนกันเป็นชั้นๆ ตอกตะปูปิดหน้าต่างให้แน่นที่สุด