ตอนนี้หลินอินซีอยากดื่มกาแฟร้อน ๆ สักแก้วเหลือเกิน ให้ความอบอุ่นร่างกาย
เธอพูดช้า ๆ ว่า “สังเกตกันไหม ตอนเรามาถึงเมืองเล็ก ๆ นี้ ชาวเมืองพากันกวาดหิมะทุกวัน ถ้าแค่ต้องการเคลียร์ทางเดิน คงไม่ต้องทำขนาดนี้ ฉันเลยสงสัยว่าถ้าหิมะกองมากเกินไป อาจจะดึงดูดสิ่งที่มีตัวตนเข้ามา”
เติ้งเหมียวเอามือเท้าคางฟัง เรื่องต้องใช้สมองหนีตายแบบนี้ เธอว่ารุ่นพี่น่าเชื่อถือที่สุด
หลินอินซีปัดผมยาวที่ปรกหน้าลงมาไปทัดหลังหู “เราเพิ่งมาถึง ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย วิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือเลียนแบบชาวเมือง”
“พวกเขาออกมากวาดหิมะทุกวัน เราก็ออกไปกวาดหิมะทุกวัน แล้วพวกเขายังปิดตายบ้านตัวเองหมด เราก็ต้องทำตาม ไปอุดรูที่ครัวก่อน”
“อย่างน้อยกว่าจะเจอเอกสาร เราก็ต้องเข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม”
ฟู่จื๋อซวี่พยักหน้า
นี่คือทางเลือกที่เสี่ยงน้อยที่สุดในตอนนี้
หลินอินซีหันไปมองครัว แผ่นไม้กระดานที่แตกถูกแรงลมพัดโยกเบา ๆ “ข้างบนยังมีห้องอีกสองห้อง ไปดูว่ามีของใช้ได้ไหม”
น่าเบื่อ ต้องลุกจากม้านั่งอีกแล้ว
พวกเขาขึ้นไปข้างบน
หลินอินซีเอาเหล็กเส้นเขี่ยไปที่รูสลัก แต่รูกุญแจของประตูห้องข้างห้องน้ำถูกอุดไว้ ใช้เหล็กเส้นเปิดไม่ออก