เด็กผมทองทรุดลงนั่งกับพื้น มือทั้งสองเกาะเข่าไว้แน่น ฟันกระทบกันกรอด “พวกเรา... พวกเราเมื่อวานออกจากร้านขายของแล้ว กะว่าจะเข้าไปในตัวเมือง
แต่ฟ้ามืดเร็วเกินไป หิมะแดงก็ตกหนักขึ้นทุกที พวกเราหลงทิศไปหมด หาทางเข้าเมืองไม่เจอ
สุดท้ายเดินไม่ไหวแล้ว เลยต้องกางเต็นท์หลบนอนในหิมะแดงแถวนอกเมือง”
เด็กสาวที่สวมแว่นหนาน้ำตาร่วงเผาะ เธอมองเพื่อนที่บาดเจ็บ ทั้งเป็นห่วงทั้งเสียใจ รีบยกมือเช็ดน้ำตา “ตอนแรกครึ่งคืนแรกทุกคนก็พักผ่อนดีอยู่ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่พอถึงครึ่งคืนหลัง จู่ ๆ หิมะข้างนอกก็ตกหนักมากจนเกือบจะทับเต็นท์พัง เราคิดว่าจะเอาหิมะที่ทับเต็นท์ออก แล้วก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างนอกเต็นท์...”
“เสียงอะไร?” หลินอินซีเลิกคิ้วเล็กน้อย
“บอกไม่ถูก เหมือนเสียงร้องของห่าน...” เด็กสาวตัวสูงที่ปกติจะใจกล้ากว่าเพื่อน ตอนนี้ก็หน้าซีดเผือด จ้องเขม็งไปยังเปลวไฟที่เต้นระริก รูม่านตาไร้จุดโฟกัส “ก็แบบ อุ อุ อุ... เสียงทุ้มต่ำมาก ดังวนอยู่รอบเต็นท์เราเลย”
เมื่อคืนนี้ ตอนหลินอินซีเข้าเวรยามเหมือนจะได้ยินเสียงคล้าย ๆ กัน คล้ายเสียงลม แต่บอกไม่ถูก
เด็กสาวตัวสูงกลืนน้ำลายแรง เธอเล่าต่อ “พอเสี่ยวไป๋ได้ยินเสียงนั้น เขาก็นึกว่าเป็นห่านที่ออกไข่ทองคำที่เราตามหาอยู่