[กระต่าย 009 (โหมดกลัวสังคม): ในหมู่มนุษย์ก็มีสายพันธุ์พิเศษอยู่บ้างนะ อย่างเช่นคนที่ถือลูกประคำ คนที่ถือไม้กางเขน คนที่ถือยันต์... พวกนี้ก็เทียบเท่ากับสิ่งที่มีตัวตนระดับสูงในหมู่พวกเรา พลังโจมตีพวกเขาค่อนข้างแรงทีเดียว ดูอยู่ไกล ๆ ได้ แต่ห้ามล่วงเกิน]
[กระต่าย 004: แต่เขาน่ารักจริง ๆ นะ ฉันจะล่วงเกินเขาอย่างแรงเลย จะย่ำยีเขา จัดให้เขาอยู่ในท่าทางน่าอับอายต่าง ๆ แล้วให้ลิ้นใหญ่ ๆ เลียเขา]
กระต่าย 004 ส่งรูปสติกเกอร์ออกมา เป็นรูปที่หลวงจีนรูปนั้นถูกเส้นด้ายสีแดงนับไม่ถ้วนมัดตรึงไว้ แขวนอยู่บนแท่นจัดแสดงขนาดใหญ่ แววตายังคงเต็มไปด้วยความเมตตาสงสาร
[กระต่าย 004: ถ้าพวกเธอเห็นมนุษย์คนนี้ในห้องอื่น บอกฉันด้วยนะ ฉันจะไปจับเขากลับมา]
[กระต่าย 005: เจ้ารีบพักรักษาตัวเถอะ]
[กระต่าย 005: ร่างกายเจ้ายังไม่ฟื้น ระวังมนุษย์เคลียร์ห้องของเจ้าผ่าน แล้วทำให้ระดับห้องเจ้าตกลงนะ]
[กระต่าย 004: มือฉันเจ็บจัง ฉันจะจำศีลแล้ว]
รถไปรษณีย์ค่อย ๆ มุ่งหน้าไปยังหลังเขา
หลินอินซีอยู่บนรถ ถ่ายเอกสารที่หายไปนั่นด้วยโทรศัพท์มือถือเก็บไว้เป็นสำเนา
เพราะสิ่งที่มีตัวตนอยู่บนรถ พวกเขาจึงไม่พูดถึงเนื้อหาของเอกสารที่หายไปนี้กันอย่างรู้กัน
หลังจากถ่ายรูปเสร็จ หลินอินซีก็หลับตาพักผ่อน
ในหัวเธอเต็มไปด้วยเนื้อหาของเอกสารที่เพิ่งถ่ายรูปไป
นี่คือรายงานทางการจากเมื่อ 60 ปีก่อน
ในรายงานระบุว่า เมื่อ 60 ปีก่อนมีกองทัพมายังเมืองหิมะแดงอันห่างไกล รับสมัครอาสาสมัครหน่วยแพทย์ ตอนนั้นคำขวัญที่ใช้คือช่วยชีวิตผู้บาดเจ็บ กวาดต้อนคนที่เรียนแพทย์ทั้งหมดในเมืองเล็ก ๆ เข้าไป