ดูรูปร่างแล้ว พอฟัดพอเหวี่ยงกับเจ้าหัวดำที่เจอในสนามมหาวิทยาลัยจินเฉิง
ก็แค่เกี้ยวคันนี้...ไม่ว่าจะมองยังไงก็รู้สึกไม่ปลอดภัย
มีความรู้สึกว่าพอนั่งขึ้นไปแล้ว จะถูกลักพาเข้าไปในหุบเขาลึกแล้วหายตัวไปเลย
“รีบออกห่างจากที่นั่นเถอะ น้ำนั่นกัดกร่อนนะ ถ้าตกลงไปจะบาดเจ็บได้” ข้างหลังพวกเขามีเสียงผู้หญิงเป็นห่วงดังขึ้น
หลินอินซีหันกลับไป ก็เห็นสามคนเดินเข้ามา
หนึ่งชายสองหญิง
ชายตัดผมเกรียน คิ้วคมกริบ ผิวสีน้ำผึ้ง ริมฝีปากค่อนข้างหนา แบกเป้เดินป่าที่สูงเกือบครึ่งคนไว้บนหลัง หน้าอกห้อยกล้องส่องทางไกลกับกระติกน้ำ ส่วนเอวเหน็บพลั่วทหารอีกอัน ดูพึ่งพาได้
สองคนนั้นเป็นฝาแฝดด้วย หน้าตาคล้ายกันมาก แค่คนหนึ่งมัดผมหางม้าสูง ที่จมูกมีไฝแดงเล็ก ชอบเชิดคางมองคน
อีกคนปล่อยผมสยาย ดวงตาคู่นั้นใสกระจ่าง ดูเข้ากับคนง่าย
คนที่พูดเมื่อกี้ คือคนที่ปล่อยผม
สามคนเดินเข้ามาใกล้แล้ว ผู้หญิงปล่อยผมก็กระตือรือร้นวิ่งเข้ามา พูดต่อหน้าพวกเขาว่า “ฉันชื่อซูเจ่า คนนี้คือน้องสาวฉัน ซูหว่าน ส่วนนี่คืออาเฉียง”
เติ้งเหมียวยิ้มอย่างเป็นมิตร “สวัสดีจ้ะ”
หลินอินซีแค่ยิ้ม เป็นการตอบรับ
สายตาซูเจ่ากวาดรอบตัวพวกเขาสามคน แล้วก็ดึงมือเติ้งเหมียวอย่างสนิทสนม พูดรัวเป็นชุดเหมือนเทถั่วออกจากกระบอก “ดีใจจังที่เจอพวกคุณที่นี่”