หลินอินซีลากนิ้วบนจอมือถือ
ในแอป[แผนที่โรงเพาะกระต่าย]ที่ค่าสมาชิกแพงเว่อร์นั่น มีหน้าจอเรียกรถสีทองแวววาวกระพริบอยู่
[รถพิเศษโรงเพาะกระต่าย~เพื่อนร่วมเดินทางผู้ซื่อสัตย์ในภารกิจของท่าน]
[กำลังเรียกรถใกล้เคียงให้ท่าน คนขับที่รับงานคือบุรุษไปรษณีย์ภูเขาดำ]
[เวลาถึงโดยประมาณ: 3 นาที]
หล่อนพูดกับฟู่จื๋อซวี่ว่า “มีแต่รถพิเศษ ไม่มีรถด่วนพิเศษ ระยะทางแค่นี้ตั้ง 100 เหรียญกระต่าย ฉันออกของต้องห้าม นายออกเหรียญกระต่ายนะ”
ฟู่จื๋อซวี่นึกว่าหลินอินซีใช้มือถือต้องแลกมาด้วยราคาใหญ่หลวง เขาพยักหน้า “ได้”
จากนั้น เขาลังเลครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “ปัญหาเล็กน้อยแค่นี้ไม่คุ้มให้เธอใช้ของต้องห้ามหรอก เราอาจไปขอพักที่บ้านชาวเมืองคนอื่นก็ได้”
“เรียกรถไปแล้ว”
ท่ามกลางหิมะแดงโปรยปรายไม่ขาดสาย แสงไฟรถส่องทะลุหิมะเข้ามา หลินอินซีได้ยินเสียงบีบแตร
หลินอินซีมองลงมาจากชั้นสอง “รถที่เราเรียกมาแล้ว ไปกันเถอะ”
รถไปรษณีย์สีเขียวคันหนึ่งแล่นฝ่าหิมะและลมเข้ามา
รถไปรษณีย์นี่นะ เข้าข่ายเอารถหลวงมาใช้ส่วนตัว
รถคันนั้นสีเขียว ท้ายมีตู้บรรทุกขนาดใหญ่ ส่วนหัวด้านหน้ามีเบาะนั่งแถวหลังให้คนนั่งได้ หิมะแดงบนท้องฟ้าหลบหลีกจากรถไปรษณีย์คันนี้ และพลันที่รถแล่นไปข้างหน้า กระดาษเหลืองลอยออกมาจากความว่างเปล่าเต็มท้องฟ้า ร่วงหล่นลงมา
รถจอดตรงหน้าประตูชั้นหนึ่งพอดี
กระจกหน้าต่างฝั่งคนขับเลื่อนลงช้าๆ
ข้างในมีเงาร่างดำที่มองหน้าไม่ชัดนั่งอยู่ เขาสวมเสื้อหนังเก่าคร่ำ หมวกปีกกว้างกดต่ำมาก ใบหน้าซ่อนในมุมมืดสนิท มองไม่เห็นรูปหน้าเลย