หลินอินซีตอนปีนเขามาก่อน จะนั่งแค่กระเช้า ย่านการค้าแบบนี้บนยอดเขามีอยู่ตามแหล่งท่องเที่ยวมากมาย
หล่อนเดินอยู่บนถนน ฝนหยุดแล้ว
ร้านค้าสองข้างทางมีของใหม่เอี่ยม สินค้าทุกอย่างจัดเรียงเป็นระเบียบ แต่ไร้ผู้คน
คล้ายแหล่งท่องเที่ยวที่ตกแต่งเสร็จแล้ว แต่ยังไม่ทันเปิดให้บริการ
ด้านหน้าสุดมีป้ายโรงแรม ไฟตรงป้ายแสดงผลกระพริบอยู่
หลินอินซียกมือถือขึ้น ถ่ายรูปถนนที่ว่างเปล่าไปหนึ่งภาพโดยไม่ได้ตั้งใจ
พวกสิ่งมีชีวิตตนในแชตกลุ่มมักแชร์ภาพวิวทิวทัศน์จากพื้นที่ต่าง ๆ นาน ๆ ครั้งก็จะส่งภาพสิ่งมีชีวิตตนที่มนุษย์สร้างขึ้นมาด้วย
ไหน ๆ หล่อนก็ใช้ตัวตนกระต่าย 009 อยู่แล้ว ก็ต้องโผล่ไปในกลุ่มบ้างเป็นครั้งคราว เพื่อตอกย้ำการมีตัวตน
ส่วนของที่สำคัญจริง ๆ …
หล่อนเตรียมเก็บไว้ตอนสุดท้าย
รอให้ได้เอกสารผ่านด่านทั้งหมดแล้ว ค่อยส่งเข้าพร้อมกันในกลุ่ม
สิ่งที่หล่อนต้องการมาตลอด คือรางวัลที่หนึ่งที่ผู้ดูแลกระต่ายสัญญาไว้ นั่นคือห้อง
ส่งรูปเสร็จ หลินอินซีก็เก็บมือถือแล้วเดินต่อไปตามถนนอันว่างเปล่า
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว หล่อนก็เห็นชายคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าโรงแรม
ชายคนนั้นหัวกระเซิง เสื้อผ้าเปื้อนโคลน ก้มหน้าย่อตัวอยู่ตรงขั้นบันได ดูคล้ายเฉียนชวน ลูกคนรวยในกลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัยเมื่อคราวก่อน
หลินอินซีค่อย ๆ ชะลอฝีเท้า มือขวาจับสนับมือสามเหลี่ยมไว้อย่างเงียบเชียบ
หล่อนเข้าไปใกล้อย่างช้า ๆ
กำไลหยกเลือดบนข้อมือไม่ร้อนขึ้น