คนหามเกี้ยวที่ยืนอยู่หน้าสุดค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ภายใต้หมวกสานใบกว้าง หลินอินซีเห็นว่าดวงตาของพวกเขาถูกปิดด้วยผ้าสีดำ ครึ่งล่างของใบหน้าซีดผิดปกติ ปากถูกครอบด้วยที่ครอบปากสุนัข มองลอด ๆ เห็นรอยแยกของปากด้านในได้ราง ๆ
ลิ้นสีแดงเลือดแหลมยาว ยื่นออกมาจากที่ครอบปากนิดหน่อย
ขนลุกยังไงชอบกล
พวกเขาขวางทางกลางป่าเขา
“ในป่าเขาฝนชุก ทางลาดชัน ฮะ ๆ ๆ ท่านผู้เดินทางทั้งสาม ไม่นั่งเกี้ยวหรือ?”
เสียงของคนหามเกี้ยวแฝงไว้ด้วยความละโมบ
หนึ่งในนั้นหยิบตาชั่งเหล็กออกมา
น้ำเสียงเยียบเย็น แม้ดวงตาจะถูกผ้าดำปิด แต่หลินอินซียังรู้สึกถึงการจ้องมองจากใต้ผ้าดำนั้น
“เพียงต้องเชือดเนื้อวางบนตาชั่งนี้ ให้ปลายทั้งสองข้างสมดุล เราก็จะหามท่านขึ้นเขาฟรี ไม่ทราบว่าแขกทั้งสาม ใครจะเริ่มก่อน?”
สิ้นเสียง คนหามเกี้ยวทั้งสี่ดูเหมือนร่างสั่นสะเทือนท่ามกลางฝนกรดสีแดง หยาดฝนกระทบร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่ากระเด็นกระดอน สิ่งมีชีวิตตนน่าสะพรึงกลัวแผ่แรงกดดันคลุมทั่วลานจอดผู้โดยสาร
ที่นี่ปกคลุมด้วยกลิ่นอายหยิน วังวนลมเคล้าฝนเสียดแทงถึงกระดูก
ฟู่จื๋อซวี่เกร็งร่างขึ้น “อย่าตอบพวกมัน กฎเข่นฆ่าที่เรียกเนื้อเลือดแบบนี้ ถ้าถูกกระตุ้นแล้วไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้”
หลินอินซีสมัครสมาชิกแอปโรงเพาะกระต่ายระดับ VIP แล้วไง?
ในฐานะสมาชิก VIP ผู้ทรงเกียรติ หลินอินซีซื้อตั๋วไว้ล่วงหน้าบนมือถือแล้ว
ตั๋วนี้ต้องผูกกับตัวตน หนึ่งคนหนึ่งตั๋ว
จำกัดเฉพาะสมาชิกเท่านั้นจึงซื้อได้