ข้างนอกน่าจะฝนตกแล้ว หลินอินซีมองจากในบ้านออกไปด้านนอก เห็นเพียงหมอกหนาทึบ แม้แสงอาทิตย์จะทะลุหมอกหนาสาดลงมาที่ระเบียง ภายนอกก็ยังขาวโพลนไปหมด มองไม่เห็นโลกภายนอก
บนผมของโจวเยี่ยนเชิงมีละอองฝน
วันนี้เขายังคงสวมเสื้อแจ็กเก็ตกันหนาวสีดำตัวกว้างตัวเดิม ต่างหูห่วงไขว้ที่ใบหูซ้ายสะท้อนแสงเยือกเย็น
ในมือเขาถือกล่องเครื่องมือใบใหม่
“เอาของมาครบแล้ว?” หลินอินซีขยับตัวให้เขาเข้ามา
“อืม” โจวเยี่ยนเชิงมีเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย เหมือนตากฝนจนเป็นหวัด เขาไม่พูดมาก รีบเดินตรงไปที่ด้านในห้องโถง “ตามที่คุณขอ เปลี่ยนกุญแจก่อน”
เขาวางเป้ลง หยิบไส้กุญแจกันขโมยและสว่านไฟฟ้าที่เตรียมมาออกมา
พื้นที่ห้องโถงเดิมทีก็แคบอยู่แล้ว เพื่อป้องกันสิ่งใดข้างนอกจู่ ๆเข้ามาใกล้ หลินอินซีจึงแง้มประตูนิรภัยไว้ ยืนข้างโจวเยี่ยนเชิง ยกไฟฉายมือถือขึ้นเพื่อเพิ่มแสงสว่างให้เขา
หลินอินซีถามเขา: “ของพวกนี้คุณซื้อมาจากที่ไหน? ข้างนอกหมู่บ้านหรือเปล่า?”
โจวเยี่ยนเชิงตัวสูงมาก หัวไหล่กว้างบดบังแสงส่วนใหญ่ในห้องโถง
เขาก้มศีรษะเล็กน้อย จดจ่อถอดกุญแจเก่า
“ผมก็เช่าห้องในหมู่บ้านนี้อยู่ ถ้าไม่เจอศพน้องสาว จะไม่ออกไป” เขาพูดเบา ๆ “ช่วยหยิบไขควงให้หน่อย”
หลินอินซีหยิบไขควงแฉกจากกล่องเครื่องมือยื่นให้
“ที่ถามคือ คุณออกจากหมู่บ้านได้ตามปกติไหม?”
“แน่นอน” พูดถึงตรงนี้ มือที่ถอดกุญแจของโจวเยี่ยนเชิงชะงักไป มองหลินอินซี “คุณออกไปไม่ได้?”