หลินอินซีแตะหน้าผากของเขา ก่อนจะรีบชักมือกลับ อุณหภูมิบนหน้าผากเขาร้อนจนแทบลวกมือ
เขาคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดในความฝัน
สวีเจียเจียสะลึมสะลือตื่นขึ้น เธอคลำหาแว่นที่อยู่ข้าง ๆ ใส่แล้วก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้นอย่างระมัดระวัง ไม่ให้รบกวนคนที่หลับอยู่ข้าง ๆ
เธอคุกเข่าลงข้างหลินอินซี เอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเสี่ยวไป๋ด้วย “พระเจ้า ทำไมถึงร้อนขนาดนี้ คุณมียาลดไข้ไหม”
หลินอินซีส่ายหน้า “ไม่มี”
อาการของเสี่ยวไป๋ค่อนข้างแย่ ปกติแล้วชาวพื้นเมืองที่ถูกสิ่งที่มีตัวตนฆ่าก็ตายไปเลย ไม่มีกรณีพิเศษที่จะกลายเป็นสิ่งที่มีตัวตน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเสี่ยวไป๋ยังมีชีวิตอยู่
แต่หลินอินซีมองขาของเขาแล้วก็อดกังวลว่าเขาจะเกิดการกลายพันธุ์ไม่ได้
แล้วก็นึกถึงเรื่องโรคติดต่อที่เสียงประกาศพูดถึง
หรือว่ามลทินของภารกิจนี้สามารถแพร่จากสิ่งที่มีตัวตนสู่มนุษย์ผ่านการกัดได้
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เรื่องก็ยุ่งยากแล้ว
หลินอินซีอยากแยกไป๋จิ่งเหยียนไปกักตัว แต่ประตูห้องชั้นบนเป็นประตูไม้ธรรมดา ขังผู้ใหญ่ไว้ไม่ได้
และเรื่องการกลายพันธุ์ก็เป็นแค่การคาดเดา ถ้าจะผลักคนออกไปก็ต้องเปิดประตูใหญ่ อาจยิ่งอันตราย
เธอเพิ่มระดับการระวังตัว เตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดไว้ตลอดเวลา
“ใกล้สว่างแล้ว พวกคุณพอกลางวันแล้วรีบออกไปจากเมืองเล็ก ๆ นี้ทันที กลับไปทางเดิม มาจากไหนก็กลับไปทางนั้น...” หลินอินซีออกคำสั่งขับไล่ หวังให้พวกเขารีบไปเร็ว ๆ
เหมือนกับหนังสยองขวัญทุกเรื่อง หากตัวละครหลักเลือกเดินกลับทางเดิมตั้งแต่แรก ก็จะไม่ก่อให้เกิดการสังหารตามมา