เรือสั่นสะเทือน ห่านพลาสติกเทียบถึงฝั่ง ท้องเรือกระทบพื้นโคลนนุ่มชื้น หยุดนิ่ง
หมอกหนาจางหายไปบริเวณหาดตื้นแห่งนี้ ส่วนเหล่าสิ่งมีชีวิตตนในน้ำที่ตามมาตลอดทาง พอถึงฝั่งก็หดหัวกลับลงน้ำ
หลินอินซีโยนเสื้อผ้าเปื้อนสองตัวปูบนพื้น เธอจับขอบเรือ กระโดดลงมา เท้าจมลงในหาดทรายนุ่มชื้น รองเท้าจมลึก ทันทีที่พื้นรองเท้าสัมผัสทรายนุ่มสีแดงคล้ำ ก็มีควันขาวจาง ๆ ลอยขึ้น
โคลนตมที่นี่ชุ่มโชกด้วยกรดอุตสาหกรรมความเข้มข้นสูง
เธอไม่กล้าหยุดนิ่ง เหยียบย่ำไปบนผ้า วิ่งขึ้นไปยังหาดทรายแห้งที่สูงกว่า
หาดทรายด้านบนแห้ง ทรายเป็นสีแดงคล้ำ
ตรงหน้า เป็นประตูทางเข้าสถานที่ท่องเที่ยวร้าง
ประตูเป็นแบบซุ้มโค้งสีลูกกวาดที่เห็นได้ทั่วไปในศตวรรษก่อน ประตูลอกสีจนหมดสิ้น เสาไม่กี่ต้นที่ทาสีก็ซีดจาง
ป้ายเหล็กด้านบนเป็นสนิม ลมพัดมา ป้ายแกว่งไกวราวกับจะหล่นลงมา ส่งเสียง "อี๊ดอ๊าด"
ตู้ขายตั๋วร้างตั้งอยู่ข้าง ๆ กระจกบนตู้แตกไปแล้ว พื้นเต็มไปด้วยเศษแก้ว
"รุ่นพี่" เติ้งเหมียวยกมือชี้ไปทางห้องขายตั๋ว "ดูนั่นสิ... เหมือนมีคนนั่งอยู่ไหม?"
หลินอินซีมองตามนิ้วมือของเธอ
ข้างตู้ขายตั๋ว มีเงาคนนั่งหันหลังให้พวกเขา
คนคนนั้นก้มศีรษะ ผมยาวเปียกโชกแผ่สยาย มือทั้งสองข้างตกอยู่อย่างไร้เรี่ยวแรงข้างขา ไม่เคลื่อนไหว แผ่นหลังดูคุ้นตา
ฟู่จื๋อซวี่ชักปืนออกมา "ไปดูหน่อย"