หลินอินซีมีโทรศัพท์มือถือของตัวเอง
แต่ในห้องชุดนี้ ตั้งแต่แรกเริ่มก็มีเครื่องโทรศัพท์ตั้งโต๊ะสีแดงรุ่นเก่าเตรียมไว้ให้เธออีกเครื่องหนึ่ง
ข้างโทรศัพท์มีสมุดโทรศัพท์เก่าเหลืองกดทับอยู่ เล่มนั้นบันทึกหมายเลขบริการต่างๆ เอาไว้
สั่งอาหาร งานบ้าน ซ่อมบำรุง… ขอเพียงโทรออก ค่าใช้จ่ายจะถูกบันทึกไว้ในชื่อบ้านเสี่ยวเหมยทั้งหมด
แต่ถึงจะเข้าอยู่มานานขนาดนี้ นอกจากครั้งที่โรงพยาบาลเฮยซง หลินอินซีก็ไม่เคยใช้มันเองเลย
เธอรู้สึกเสมอว่าโทรศัพท์เครื่องนั้นแผ่กลิ่นอายอัปมงคลออกมา ไม่ใช่โทรศัพท์ดีๆ แน่
แล้วตอนนี้เสียงกริ่งโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ราวกับเป็นเสียงเร่งเอาชีวิต
หลินอินซีเดินไปข้างโทรศัพท์ เธอรับสาย แต่ไม่ยอมพูดก่อน
ปลายสายดังเสียงหัวเราะเล่นกันของเด็กๆ
"เสี่ยวเหมย วันนี้เธอดีขึ้นบ้างหรือยังนะ? เรามาหาเธอเล่นนะ"
"เรามาเล่นซ่อนแอบกันเถอะ ให้เสี่ยวเหมยเป็นผีเองนะ ฮิๆๆ"
"อ้าว เราต้องหาให้เจอนะ เราจะไม่มีวันทิ้งเธอหรอกจ้ะ"
…
หลินอินซีวางสายทันที
เพิ่งวางไป กริ่งโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก
"กริ๊งๆ…" เสียงกริ่งโทรศัพท์บาดหูกว่าเดิม
หลินอินซีสูดหายใจลึก รับสายอีกครั้ง
คราวนี้เป็นเสียงเด็กผู้หญิงขี้ขลาดคนหนึ่ง "พี่คนรับใช้ ฟ้ามืดหรือยัง? ฟ้ามืดแล้ว เราก็จะออกไปกินเค้กกับเสี่ยวเหมยได้แล้วนะ"
ตามช่วงเวลาตอนนี้ พระอาทิตย์น่าจะตกดินแล้ว
เพียงแต่ข้างนอกมีหมอกตลอด แยกไม่ออกชัดเจนนัก
"ยังไม่ตก ยังมีแดดจ้าอยู่เลย" หลินอินซีพูดหน้าตายแล้ววางสายดัง "แปะ"