"เสี่ยวซวง... ไม่ใช่แล้ว" หลินอินซีมองดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น พูดเบา ๆ "ฉันควรเรียกเธอว่าเสี่ยวเหมย"
จนถึงวินาทีนี้ หลินอินซีถึงได้เข้าใจว่าเธอละเลยคำตอบที่ง่ายที่สุดมาตลอด
เสี่ยวซวงไม่ใช่คนอื่น เขาคือเสี่ยวเหมยนั่นเอง
ภารกิจนี้ชื่อว่า[บ้านนิทราเร้นของเสี่ยวเหมย]
เขาสามารถปรากฏตัวได้อย่างอิสระในทุกซอกมุมของบ้านหลังนี้ เขาแอบดื่มสารอาหารของเสี่ยวเหมย เขาเฝ้ามองทุกการเคลื่อนไหวของคนรับใช้จากในความมืด เขาดีใจเมื่อเสี่ยวเหมยได้รับการดูแลอย่างดีจากคนรับใช้ และลงโทษคนรับใช้ที่ละเลยเสี่ยวเหมย
เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ พวกเขาคือคนคนเดียวกัน
เสี่ยวเหมยรักอิสระ รักการผจญภัย เธอนอนอยู่บนเตียงคนป่วยเป็นเวลาหลายปี ในความมืดมิดที่ทอดยาวจนมองไม่เห็นจุดจบ รับรู้ถึงการไหลผ่านของเวลาอย่างมีสติ
เธอรู้สึกถึงถุงแล้วถุงเล่าของสารอาหารที่สกัดจากเลือดของเด็กพวกนั้นไหลเข้าสู่ร่างกายของตนเอง
รู้สึกถึงพี่น้องคนแล้วคนเล่าที่เคยเต็มใจบริจาคเลือดให้เธอ ตายเพื่อเธอ
เธอรู้ทุกอย่าง
แต่ทำอะไรไม่ได้เลย
ความผิดบาปจึงก่อให้เกิดความเจ็บปวด ความเจ็บปวดผลักดันให้เกิดความสิ้นหวัง
และในห้วงลึกที่สุดของความสิ้นหวัง เสี่ยวซวงก็ถือกำเนิดขึ้น
เขาแอบดื่มสารอาหาร เพราะร่างที่หลับใหลนั้นจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป
เขาเตือนให้หลินอินซีรีบหนี เพราะในส่วนลึกที่สุดของวิญญาณเสี่ยวเหมย ยังหลงเหลือเสี้ยวหนึ่งของความคิดดี ๆ
เมื่อหลินอินซีตะโกนเรียกชื่อเสี่ยวเหมยต่อหน้าเสี่ยวซวง เสี่ยวซวงเอามือข้างหนึ่งปิดตาตัวเอง เหลือเพียงมืออีกข้างห้อยติดกับเพดาน
"อ้าว เธอจำฉันได้แล้วนี่ พี่ซี"