“โรงงานอาวุธสนิมยกเลิกการอพยพแล้ว กองทัพเกราะขาวจะบุกโจมตีเต็มกำลังก่อนเที่ยงคืน เมื่อเมทริกซ์ดอกบัวเริ่มทำงาน ทุกคนจะสูญเสียจิตสำนึกของตัวเอง”
“ฉันมาเพื่อเอกสารชิ้นนี้ แต่พอได้มันมา ฉันกลับออกจากตึกนี้ไม่ได้”
“ฉันพยายามหนีมานับครั้งไม่ถ้วน สุดท้ายก็ตายกลางทาง ศพที่คุณเจอใต้ท้องรถคือฉัน คนที่คุณเห็นถูกเผาคือฉัน ฉันนอนบนเตียงในโรงพยาบาล ฉันถูกแช่แข็งในห้องดับจิต และฉันก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่...”
เจียงชิงเหอหันหน้ามา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ
“ฉันติดอยู่ในวันที่สงครามล้มเหลวเสมอ ถือถ้วยชาเดินเข้าห้องทำงานของเอเดรียน”
“ฉันจะขโมยการ์ดสิทธิ์จากกระเป๋าด้านในเสื้อเขาอีกครั้ง เข้าห้องเก็บเอกสารอีกครั้ง เอาเอกสารชิ้นนี้มาอีกครั้ง”
เจียงชิงเหอยื่นมือออกมา
ปลายนิ้วซีดเผือดแตะลงบนปกของ "แผนบัว" แต่จับต้องไม่ได้ ทะลุผ่านเอกสารไป
เอกสารบนโต๊ะเหมือนเงาสะท้อนในน้ำ สั่นไหวเบา ๆ ตามสัมผัสของเธอ
“แต่ฉันเอาเอกสารไปไม่ได้... ทำไมฉันถึงเอาเอกสารไปไม่ได้! ฉันต้องออกไปจากที่นี่! ฉันต้องเอาเอกสารออกไป!”
เสียงของเจียงชิงเหอกลายเป็นแหลมสูง สภาพจิตใจไม่มั่นคงอย่างมาก
จอมอนิเตอร์กะพริบวาบหนึ่ง
ไอคอนทั้งหมดบนหน้าจอหายไป
ตัวเลขสีแดงเลือดปรากฏขึ้นตรงกลาง
[ระยะเวลาถึงการรีเซ็ตประวัติศาสตร์รอบนี้: 00:09:59]
[00:09:58]
[00:09:57]