หลินอินซีเปิดประตูห้องควบคุม ภายในมีเพียงเครื่องควบคุมขนาดใหญ่หนึ่งเครื่อง
เธอเสียบการ์ดสิทธิ์ของเอเดรียน จอภาพก็สว่างขึ้นทันที
[เชื่อมต่อสิทธิ์ผู้รับผิดชอบสูงสุดแล้ว]
[แผนบัวจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในอีกห้านาที]
[ดำเนินการอัปโหลดจิตสำนึกทั้งหมดต่อไปหรือไม่]
ด้านล่างมีสองตัวเลือก
[ดำเนินการต่อ เริ่มแผนบัว]
[ตัดการเชื่อมต่อ เริ่มโปรแกรมอพยพ]
ตัวเลือกที่สองเป็นสีเทา ไม่สามารถกดได้เลย
ตอนนั้นหลินอินซีหันกลับไปนึกถึงท่าทางของผู้อำนวยการกู้เสี่ยวเหวินในห้องปลอดเชื้อ
ปากของเธอเอาแต่สรรเสริญการทดลองขั้นที่สาม แต่หลังจากที่เธอชนตัวเองจนแตกกระจาย มือข้างนั้นถูกหลินอินซีทับอยู่ใต้ร่าง ทำท่าชี้นิ้วสองนิ้วชิดกันแล้วแยกออกซ้ำๆ
ตอนนั้นหลินอินซีคิดว่ามือของเธอขีดเขียนอะไรอยู่ใต้ร่าง จริงๆ แล้วไม่ใช่ เธอกำลังส่งสัญญาณให้ตัดการเชื่อมต่อ!
โดยเนื้อแท้แล้วกู้เสี่ยวเหวินไม่เห็นด้วยกับการทดลองขั้นที่สาม
ปุ่มนั้นชั่วคราวยังกดไม่ได้
หลินอินซีปิดหน้าเว็บ เปิดระบบประกาศของโรงงานทหาร หมายเลขจิตสำนึกนับหมื่นปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
เธอกดปุ่มประกาศ
“ฮัลโหลๆ ทุกคนในโรงงานทหาร ทุกคนจงตั้งใจฟัง”
“จะบอกข่าวดีให้รู้ สงครามพ่ายแพ้ไปแล้วนะ พวกผู้บริหารของพวกเธอน่ะยอมจำนนแล้ว พวกมันทอดทิ้งพวกเธอไว้ที่นี่ เอเดรียนพยายามจะฆ่าพวกเธอทั้งหมด ใช้จิตสำนึกของพวกเธอเพื่อทำการทดลองสุดท้ายของเขาให้สำเร็จ เสแสร้งโอ้อวดตัวเอง บอกว่าจะไม่ให้พวกเธอเจ็บปวด จริงๆ แล้วล้วนเป็นเรื่องโกหก ก็แค่หลอกพวกเธอเป็นตัวตลกเท่านั้น”
“แต่พวกเธอก็ไม่ต้องกลัว ในโลกนี้ยังมีคนดีอย่างฉันอยู่อีกคน ฉันจะเปิดทางสัญจรอพยพให้ ใครอยากออกไปก็อพยพไปตามทางสัญจรอพยพด้วยตัวเอง เร็วเข้า หนีเร็ว! ถ้าอีกไม่หนี พวกเธอจะต้องตายกันหมดแล้ว”