หลินอินซีต้องรอจนกว่าทุกอย่างจะเงียบสนิทถึงจะออกมา
คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถอยออกไปก่อนแล้ว
เติ้งเหมียวมุดออกมาจากใต้ตู้ เธอปัดฝุ่นบนหัวตัวเอง แล้วชะโงกหน้ามองออกไปข้างนอก “รุ่นพี่ สิ่งมีชีวิตตนนั่นไปแล้ว”
หลินอินซีจึงออกมา เธอหยิบแผนที่ภายในโรงพยาบาลขึ้นดู มองไปที่กองเลือดสองกองบนพื้น ศพคนตายถูกชำแหละแล้ว ผู้ป่วยพวกนั้นเอาชิ้นส่วนจากศพไป
“ไป เราไปขึ้นลิฟต์กัน” หลินอินซีคลี่แผนที่นำทางภายในโรงพยาบาลออก ชี้ไปที่เส้นเล็กๆ เส้นหนึ่งบนแผนที่ให้พวกเขาดู “ถ้าเราอยากไปอาคารบริหาร ก็ต้องใช้ลิฟต์พิเศษตัวนี้ ลงไปถึงชั้นใต้ดินสามของโรงพยาบาล”
เติ้งเหมียวอดถามไม่ได้ “ลิฟต์ยังใช้ได้ไหมคะ”
“ไม่แน่ใจ” ฟู่จื๋อซวี่เงยหน้าขึ้นมองหลอดไฟที่กระพริบๆ ดับๆ “โรงพยาบาลนี้ระบบจ่ายไฟไม่เสถียร เราไปถึงตรงนั้นก่อน ถ้าไฟดับ เราก็ไปหาห้องจ่ายไฟ”
เติ้งเหมียวก้มลงมองแผนที่อีกครั้ง “ชั้นใต้ดินสามคืออะไรคะ”
หลินอินซีชำเลืองดูตัวหนังสือเล็กๆ ที่กำกับอยู่
“ห้องเก็บศพ” หลินอินซีพับแผนที่เก็บใส่กระเป๋า
พวกเขาออกจากโถงผู้ป่วยนอก แล้วเดินเข้าสู่ทางเดินบุคลากรภายในโรงพยาบาล
[ห้ามบุคคลที่ไม่มีหน้าที่เกี่ยวข้องเข้าเขตบุคลากร]
ใครสนป้ายนั้นกัน!
ทั้งโรงพยาบาลมีเพียงลิฟต์ภายในตัวนั้นที่ลงไปถึงชั้นใต้ดินสามได้
ที่นี่เงียบกว่าโถงใหญ่ ตามผนังติดรูปพนักงานดีเด่น เสียงฝีเท้าของทั้งสามดังก้องไปทั่วทางเดิน
ฟู่จื๋อซวี่เดินรั้งท้าย เขามองแผ่นหลังของเติ้งเหมียว เมื่อเทียบกับอดีตคู่หมั้นที่เขาจับตาดูมาตลอด เติ้งเหมียวยิ่งไม่ทราบที่มาที่ไป