ร้านขายของชำหนิวเถียนเถียน
ป้ายไม้เบี้ยว ๆ แขวนอยู่หน้าประตู
หน้าประตูร้าน มีเสาไม้ทื่อสีดำสูงกว่า 2 เมตรปักอยู่
เสาไม้ชุ่มเลือด สีหม่นคล้ำ ด้านบนเสียบศพอยู่ 3 ศพ ศพบนสุดยังใหม่ ส่วนสองศพล่างแห้งกรัง
ดูจากความสูงของเสาแล้ว ต้องเป็นสิ่งมีชีวิตตนที่ร่างใหญ่มหึมา ถึงจะยกศพขึ้นเสียบจากข้างบนได้
ใต้เสาไม้มีป้ายไม้ตั้งอยู่
บนป้ายสลักตัวอักษรเบี้ยวบูดไม่เป็นระเบียบไว้
[การขโมยต้องถูกลงทัณฑ์]
ด้านหลังยังวาดหัววัวยิ้มแสยะไว้
อารมณ์ดีอย่างประหลาดด้วยนะ
หลินอินซียืนอยู่หน้าประตู จ้องมองพวกศพนานกว่าปกติ
บนหลังมือของศพเหล่านี้มีรอยไหม้คล้ายตัวเลข
เหมือนใช้เหล็กเผาลนลงไป
ศพที่แขวนอยู่บนสุด มีปืนเสียบอยู่ข้างกางเกง
เหมือนกำลังยั่วยวนให้คนไปขโมย
ใครจะรู้ว่าพวกศพนี่นับเป็นทรัพย์สินของร้านนี้รึเปล่า
หลินอินซีไม่ได้ยื่นมือไปหยิบ
ทั้งสามคนก้าวเข้าร้านขายของชำ
“เอี๊ยด” หลินอินซีผลักประตูไม้
เธอพบว่า สินค้าทั้งหมดบนชั้นเป็นของใช้ประจำวันของมนุษย์ทั่วไป จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ มีบิสกิตแห้ง น้ำแร่ ผ้าพันแผล ถ่านไฟฉาย เทียนไข...
สินค้าทุกชิ้นติดป้ายราคา เห็นได้ว่าสิ่งมีชีวิตตนนี้รักความสะอาดมาก
หลังเคาน์เตอร์ มีสิ่งมีชีวิตตนหัววัวร่างยักษ์ยืนอยู่
เจ้าของร้านวัวมีหัววัวสีดำ ร่างสูงใหญ่ เขาวัวคู่หนึ่งงองุ้มออกด้านข้าง ดวงตากลมโตเท่ากระดิ่งทองแดง รูม่านตาเล็กเท่าปลายเข็ม กำลังจ้องมองพวกเขาอย่างไม่กระพริบตา
ภายในร้านนี้ร้อนราวกับห้องอบไอน้ำ