หลินอินซีไม่ค่อยชอบขยับตัว โดยเฉพาะตอนกลางคืนแบบนี้ การนั่งผิงไฟข้างกองไฟช่างสบายเสียจริง และยิ่งสภาพแวดล้อมเงียบสงัดแบบนี้ หลินอินซียิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ได้ง่าย
เติ้งเหมียวรีบกลับมาที่กองไฟ นั่งเคียงข้างหลินอินซี ขาชิดกัน วางมือทั้งสองบนตัก "งั้นพวกเรานั่งล้อมกองไฟรอฟ้าสางดีกว่า ฉันไม่อยากปะทะตัวเป็น ๆ กับสิ่งมีชีวิตตนนั่น"
เชื่อรุ่นพี่เถอะ คนที่ไม่เชื่อรุ่นพี่รอบตัวเธอ ถูกปีศาจถลกหนังลากตัวไปแล้วที่มหาวิทยาลัยจินเฉิง
ฟู่จื๋อซวี่เดินกลับมาเหมือนกัน "ผมไม่หลับแล้ว พวกคุณสองคนพักก่อนเถอะ"
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขานอนไม่หลับ
นี่เป็นภารกิจระดับ A นับตั้งแต่เขาเข้ามาก็เครียดตลอดเวลา ไม่มีมืออาชีพ ไม่มีอุปกรณ์มืออาชีพ ข้อมูลข่าวสารที่เตรียมมาก่อนก็ไม่เพียงพอ แถมผู้รอดชีวิตที่เข้าร่วมภารกิจนี้ก็มีจำนวนมาก ถ้าไม่ใช่เพราะหลินอินซีถือมือถืออเนกประสงค์นั่น พวกเขาคงไม่คืบหน้ามาถึงขั้นนี้
แต่ว่า... ฟู่จื๋อซวี่ก็ดูไม่ออกเหมือนกัน ของต้องห้ามที่เป็นมือถือในมือหลินอินซี ทำไมถึงมีฟังก์ชันเยอะขนาดนี้?
รู้สึกว่าเครื่องเดียวทำได้เป็นสิบเครื่อง
พันธสัญญาของของต้องห้าม จำเป็นต้องให้ของชิ้นนั้นยอมรับเจ้าของเอง ถ้าของต้องห้ามไม่ถูกใจ เจ้าของคนนี้ก็ทำพันธสัญญาด้วยไม่ได้
และยิ่งเป็นของที่ทรงพลังมากเท่าไหร่ ราคาที่ต้องจ่ายก็ยิ่งสูงมากเท่านั้น
แต่หลินอินซี... เขามองไม่ออก
มีความรู้สึกเหมือนเต่าพันปี กระดองหมื่นปี ไม่ค่อยขยับแต่ทนทานมาก
หลินอินซียื่นมือทั้งสองไปใกล้กองไฟ ผิงมือให้อุ่น "เราสามคน ตากันดำคล้ำเป็นแพนด้าหมด อย่านอนกันเลยดีกว่า ยังไงก็ใกล้จะสว่างแล้ว เราออกเดินทางแต่เช้า ดูหน่อยว่าข้างล่างเขามีโรงแรมที่พักให้ไหม"