ประตูไม้ด้านหลังปิดดัง “ปัง” อย่างแรง
เจ้าของร้านวัวใช้แขนหนาล่ำสองข้างหนีบคนละคน ส่วนมืออีกข้างจับหลินอินซี แล้วเหมือนทิ้งขยะ โยนทั้งสามออกไปนอกประตู
ทั้งสามกลิ้งเป็นกองเดียวกัน
ในประตูไม้มีเสียง “กึก” ดังขึ้นทันที
สลักประตูลงล็อก เหมือนกลัวหลินอินซีจะเข้าไปอีก
เติ้งเหมียวกอดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในอ้อมอก งุนงงลุกขึ้นจากพื้น “รุ่นพี่... ทำไมเจ้าวัวนั่นอารมณ์เสียกะทันหัน? ฉันยังไม่ได้จ่ายค่าบะหมี่เลยนะ”
หลินอินซีกอดกล่องไม้ใส่ปืนพก ลุกขึ้นช้า ๆ ปัดฝุ่นบนตัว
เธอคิดแล้วสรุปอย่างจริงจัง “อาจเป็นเพราะ... ฉันต่อราคาจนมันสติแตก”
ฟู่จื๋อซวี่หันมามองเธอ “คุณทำอะไรลงไปกันแน่”
“ก็ไม่มีอะไรมาก” หลินอินซีทำเสียงใสซื่อ “ฉันแค่หยิบมีดยาว 80 เมตรออกมา ถามมันว่ามีราคาสมาชิกไหม ส่วนลดลูกค้าใหม่ ใช้แต้มลดราคา ส่วนลดนักศึกษา กิจกรรมซื้อรวม แล้วสุดท้ายก็บอกมันว่าร้านข้าง ๆ ขายถูกกว่า”
ฟู่จื๋อซวี่ “...”
เติ้งเหมียว “...”
มีร้านข้าง ๆ ที่ไหนกัน?
ฟู่จื๋อซวี่เงียบไปไม่กี่วินาที สายตาจับจ้องที่กล่องไม้ในอ้อมอกเธอ “คุณจ่ายไปกี่เหรียญกระต่าย”
หลินอินซียิ้ม “หนึ่งพันแปด แถมกล่องกับน้ำมันดูแลปืนด้วย”
รู้สึกว่ายังต่อได้อีก
แต่เจ้าของร้านวัวดูไม่ค่อยมีความสุขนัก ไอร้อนจากจมูกมันพุ่งใส่หน้าหลินอินซีแล้ว