เติ้งเหมียวก้าวเดียวถึงจุดหมาย เธอคลานมาตามโพรงกลางทาง และคลานต่อไม่หยุด แต่ผลคือถูกมือข้างหนึ่งลากเข้าไปในโพรง เธอตกใจกลัว ร้องโหยหวนขึ้นมา เธอไม่อยากแยกจากรุ่นพี่เลยสักนิด จากนั้นเธอก็ร่วงลงไปในกรงที่ใช้ขังชาวบ้านบนเขาเหล่านั้น
โย่ว รู้สึกเหมือนกำลังจะซี้แหงแก๋ในทันที
โชคดีที่กรงนี้ยังว่าง เธอหดตัวอยู่มุมหนึ่งเลยไม่มีใครสังเกตเห็น
มือถือแบตหมดแล้ว
เติ้งเหมียวอยากปีนกลับขึ้นไปทางโพรงที่ตกลงมา แต่ปีนกลับไม่ได้
จากนั้นเธอก้มหน้าลง สีหน้าตื่นตระหนกกวาดหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยรอยยิ้ม
เสียงระฆังดัง
ต้องเป็นรุ่นพี่ตกลงมาด้วยแน่ๆ
——
บนเส้นทางเขาอันสูงชันของภูเขาดำ
อาเฉียงถอยกรูดอย่างเซซวน ฟองเลือดไหลซึมออกมาจากลำคอไม่หยุด
เขาลากขาที่หัก จ้องมองซูเจ่าที่ผลักเขาให้ชาวบ้านบนเขาผู้กินคนด้วยความไม่อยากเชื่อ
"ซู…ซูเจ่า…" ริมฝีปากของเขาสั่นระริก เสียงแหบพร่า "แกใช้ชีวิตฉัน…แลกเส้นทางกับพวกสิ่งมีชีวิตตน…ฉัน…เชื่อใจแกแทบตาย…"
สิ้นเสียง
มีดสั้นในมือซูเจ่าก็ปักลึกเข้าในอกของเขาอย่างไร้ปรานี
"ฉึก…"
เลือดสดพุ่งกระเซ็น ร่างของอาเฉียงคุกเข่าลงกับพื้น
ซูหว่านก้าวมาบังหน้ารุ่นพี่อย่างไม่รีบร้อน ไฝเล็กบนจมูกยิ่งขับให้รอยยิ้มสะใจของเธอดูเย้ายวนผิดปกติ
เธอมองอาเฉียงเหมือนมองเห็นตัวเรือด
"การคัดเลือกโดยธรรมชาติ คนโง่ในโลกนี้ ก็เกิดมาเพื่อให้คนฉลาดอย่างพวกเราใช้เป็นบันไดเหยียบ"
"แกก็ไม่ต้องเศร้าใจแทนพวกที่ตายไปแล้ว พวกแกจะได้ไปอยู่ด้วยกันในท้องชาวบ้านบนเขาเดี๋ยวนี้แหละ"