น้ำสนิมกัดกร่อนชุดเครื่องแบบทหารสีดำ
หลินอินซีเห็นว่าพวกชุดเครื่องแบบทหารสีดำก็ทนต่อน้ำสีน้ำตาลแดงเข้มข้นพวกนี้ไม่ไหว
"ตกลง" หลินอินซีพยักหน้า หล่อนเอาเสื้อผ้ามาผูกรอบเอวอีกชั้น จะได้ไม่เจ็บก้นเวลาร่วงลงไป
เดิมทีหล่อนคิดไว้ว่า พอไถลลงไปถึงลานหินที่ยื่นออกมาด้านล่าง จะฉวยโอกาสตอนชุลมุนปล่อยตัวเติ้งเหมียวออกมาก่อน
แต่ฟู่จื๋อซวี่ลงมือก่อนหนึ่งก้าว ระหว่างที่หลินอินซีกำลังร่วงลง มีมือของชาวบ้านบนเขาคนหนึ่งยื่นออกมาจากข้างๆ อย่างกะทันหัน คว้ากระชากชายเสื้อหล่อน
"เฮ้ย! ปล่อย!" หลินอินซีรีบหลบไปด้านข้าง จากที่ไถลซู่ลงมา กลายเป็นกลิ้งพลั่กๆ ลงมา
ต้องปกป้องหัวไว้!
หลินอินซีหลับตาโดยไม่รู้ตัว กอดหัว ปกป้องส่วนสำคัญของตัวเองไว้ก่อน
"ตูม!" เป็นเสียงตกน้ำ
เย็นวาบถึงทรวง
หลินอินซีลืมตา พบว่าตัวเองอยู่ตัวคนเดียว หกล้มอยู่ริมน้ำตื้นข้างทะเลสาบ
นี่พาหล่อนมาที่ไหนอีกเนี่ย?
ภาพตรงหน้าของหลินอินซีเปลี่ยนไปแล้ว
ไม่ใช่เหมืองแร่นั่นอีกต่อไป
ที่นี่ภูเขาเขียวน้ำใส หลินอินซีเหมือนย้อนกลับไปยังทะเลสาบสนิมที่ยังไม่ถูกปนเปื้อน
จริงๆ เลยนะ หล่อนลำบากลำบนนั่งเกี้ยวกว่าจะถึงยอดเขา แถมยังคลานไปมาในถ้ำนั่นจนในที่สุดก็เจอไข่ทองคำ แล้วใครกันนะที่เตะหล่อนจากยอดเขามาอยู่นี่อีก!
บนทะเลสาบใสแจ๋ว มีห่านขาวตัวใหญ่สองสามตัวว่ายผ่านไปอย่างช้าๆ
"ห่าน... ห่าน... ห่าน..."
ตีนพังผืดสีแดงตวัดเล่นน้ำ ท่าทางไร้กังวล ทำให้หลินอินซีนึกถึงห่านตุ๋นในหม้อเหล็กแสนโอชะ