"พวกคุณจะทำอะไร! เขาเป็นแฟนฉันนะ คุณพาตัวเขาไปไม่ได้!" ฉู่เยี่ยนหรันกางแขนออก ขวางหน้าเฉินเฟยราวกับแม่นกปกป้องลูก
"ผู้เยี่ยมชมที่ขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ ถูกบังคับไล่ออกจากพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ" พนักงานชุดสีน้ำเงินพูดด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก ก่อนหยิบมีดเลาะกระดูกออกมาจากด้านหลัง
เห็นว่าทั้งคู่กำลังจะปะทะกัน
หลินอินซีรีบเข้าไปขวางทันที "เดี๋ยวก่อน ลูกค้าท่านนี้ให้ฉันจัดการเอง พวกคุณรีบพาเงือกที่บาดเจ็บไปรักษาเถอะ อย่าให้กระทบการแสดงรอบต่อไป"
หลินอินซียืนขวางหน้าพนักงานชุดสีน้ำเงิน พลางเผยกำไลข้อมือสีน้ำเงินของตัวเอง
"คุณหลิน..." ฉู่เยี่ยนหรันร้อนใจ
หลินอินซีแอบบีบมือเธอ เป็นสัญญาณให้นิ่งไว้
"ฟู่..."
พนักงานชุดสีน้ำเงินสองคนมองหลินอินซี ขณะกะพริบตา เยื่อสีขาวบนตาจะเลื่อนปิดม่านตาก่อน แล้วจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง
พวกมันดูดุดัน แต่เมื่อเห็นกำไลของหลินอินซี ร่างก็แข็งทื่อ คารวะด้วยความนบนอบ และส่งเสียงครืด ๆ เป็นภาษาสิ่งมีชีวิตตน
หลินอินซีฟังไม่ออก
เจ้าสองตัวนี้เวลามองคนพูดภาษาคน
แต่มองเธอ เห็นว่าเป็นพวกเดียวกัน ก็เริ่มพูดภาษาสิ่งมีชีวิตตนที่ฟังไม่ได้ศัพท์
หลินอินซีแกล้งทำเป็นเข้าใจ
ยังไงตอนออกไปทำงานข้างนอก เจ้านายกับเพื่อนร่วมงานก็พูดแต่เรื่องไร้สาระฟังไม่รู้เรื่อง แค่ยิ้ม พยักหน้า แล้วปล่อยผ่านไปก็ได้
สิ่งมีชีวิตตนสองตัวนั้นปล่อยฉู่เยี่ยนหรัน แล้วเข้าไปหามเฉินเฟย