แผ่นหลังของเซี่ยฉือหยวนเกร็งขึ้น
เขาคว้าแขนของหลินอินซีด้วยมือไขว้หลัง แล้วดึงคนที่กระแทกใส่หลังเขาลงมา
หลินอินซีเท้าแตะพื้น เอวยังปวดร้าวอยู่จาง ๆ
วิ่งเร็วเกินไป จนรู้สึกจุกเสียด
“เฮ้ย เอกสารได้แล้วเหรอ?” เซี่ยฉือหยวนสนใจแค่ภารกิจ
หลินอินซีเอามือเท้าสะเอว ยืดตัวตรง “ไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากภารกิจรึไง?”
เธอหนีเอาชีวิตรอดมาตลอดทาง เพิ่งมีเวลามาดูมือถือตอนนี้
ข้อความบนสุดเป็นของเติ้งเหมียว
[เติ้งเหมียว: รุ่นพี่! เธอไปไหนมา?]
[เติ้งเหมียว: ฉันกับพี่ฟู่ฟื้นขึ้นมาในห้องผ่าตัดอีกห้องนึง ไม่เห็นเธอเลย]
[เติ้งเหมียว: ข้อความที่เธอส่งมา ฉันได้รับแล้วนะ แต่ข้อความของฉันส่งไม่สำเร็จตลอดเลย!]
[เติ้งเหมียว: เราตั้งใจจะทำตามที่เธอบอก เดินตามพวกที่ใส่ชุดคลุมลายดอกบัวไป แต่เหมือนพวกนั้นกำลังประกอบพิธีกรรมน่ากลัวอะไรสักอย่าง เราเข้าไปไม่ได้ แถมยังหาทางขึ้นไปไม่เจอ ได้แต่ถอยลงมาข้างล่าง]
[เติ้งเหมียว: รุ่นพี่ ถ้าเธอเห็นข้อความนี้ ให้ไปหาเราที่ทางหนีไฟฝั่งตะวันออกของชั้นหนึ่งนะ]
ข้อความล่าสุดเพิ่งส่งมาเมื่อสิบกว่าวินาทีก่อน
[เติ้งเหมียว: เราเจอเอเดรียนในห้องดับจิตแล้ว]
[เติ้งเหมียว: ตายแล้วนะ แต่ศพไม่เน่า]
[เติ้งเหมียว: ฮิ ๆ พี่ฟู่ตัดหัวเขามาด้วย นักโทษหมายจับนี่หล่อใช้ได้เลยนะ โดยเฉพาะผมสีทองนั่น จับผมเขาดึงให้พี่ฟู่เชือดคอ เส้นผมนุ่มดีจัง]
ต่อมาไม่นาน ฟู่จื๋อซวี่ก็ส่งข้อความใหม่มา
[ฟู่จื๋อซวี่: การอพยพฉุกเฉินเปิดห้องเย็นปิดตายที่อยู่ลึกสุดของห้องดับจิต ศพของเอเดรียนถูกเก็บไว้ในนั้น]