ยังไม่ทันที่หลินอินซีจะตอบ เหล่าสิ่งมีชีวิตตนอื่น ๆ ในกลุ่มกลับแย่งกันถามคำถามเธอขึ้นมา
[กระต่าย 005: เสี่ยวจิ่ว มนุษย์ที่ฉันเลี้ยงไว้ร้องไห้ตลอดเลย ทำยังไงให้มันหยุดร้องดี?]
[กระต่าย 002: มนุษย์ที่ฉันเลี้ยงไว้คิดจะหนีตลอด ฉันตัดขามันไปแล้ว แต่มันยังคลานออกไปอีก]
แม้แต่กระต่าย 001 ยังโผล่มาถาม
[กระต่าย 001: ถึงฉันจะรู้จักมนุษย์ดี แต่ฉันจะลองถามเธอดู มนุษย์ที่ฉันเลี้ยงไว้ไม่พูดสามวันแล้ว ทำไมนะ?]
[กระต่าย 004: ตอบของฉันก่อน!]
[กระต่าย 005: อย่ามากวนตอนฉันคุยกับเสี่ยวจิ่ว เดี๋ยวจะจับเธอทำเป็นเค้กชิ้นเล็ก ๆ ซะนี่]
ในกลุ่มกลายเป็นลานขอความช่วยเหลือขนาดยักษ์ในชั่วพริบตา
หลินอินซีมึนงงเล็กน้อย
เธอแค่พูดไปประโยคเดียว ตอนนี้กลับกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านมนุษย์ในกลุ่มไปแล้ว
หลินอินซีออกจากแชทกลุ่มทันที คว่ำมือถือไว้บนโซฟา พูดมากไม่ได้ เดี๋ยวจะเสียความลึกลับ
เธอไม่มีเวลาเล่นแชทกลุ่มแล้ว
เธอเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง
ยังไม่ถึงเวลา
เมื่อเทียบกับกลุ่มแชท เธอสนใจอีกเรื่องหนึ่งมากกว่า จ้าวกุ้ยฮวาที่ตายไปเมื่อคืน วันนี้จะมาเคาะประตูอีกไหม
เวลาทีหลินอินซีนัดกับโจวเยี่ยนเชิงไว้คือตอนบ่าย เขาจะเอาบิสกิตแห้งกับน้ำบริสุทธิ์มาด้วย ของพวกนั้นเหมาะจะใส่เป้นำติดตัวไปมากกว่า
ช่วงสาย มีคนมาเคาะประตูตลอด
หลินอินซีวิ่งไปดูที่ช่องตาแมว แต่มองไม่เห็นคนข้างนอก