หลินอินซีขยี้หว่างคิ้วที่ปวดตึ้บ ก่อนทิ้งตัวนอนหงายบนโซฟานุ่มในห้องนั่งเล่น
เธอดึงหมอนอิงมารองใต้ศีรษะ ไขว้ขาพาดกัน ยกจอมือถือขึ้นมอง พลางคิดหาวิธีรับมือ
กว่าจะหาแม่เฒ่าสักคนเจอได้แทบแย่
ตายไปแล้วซะงั้น
เรื่องน่าปวดหัวชะมัด
หลินอินซีครุ่นคิดครู่หนึ่ง ปลายนิ้วเคาะข้อความลงหน้าจออย่างรวดเร็ว
[กระต่าย 009 (โหมดกลัวสังคม): พี่เสี่ยวอวี้ ส่งรูปที่เกิดเหตุตอนจ้าวกุ้ยฮวาตายให้ฉันดูหน่อยได้มั้ย]
รูปภาพหนึ่งถูกส่งมา
หลินอินซีกดดูภาพต้นฉบับ
ไม่มีเซ็นเซอร์
แสงเย็นจากหน้าจอกระทบใบหน้าเธอ หล่อนดึงผ้าห่มผืนบางข้างตัวมาคลุมกาย
ในภาพคือห้องเช่าอันสลัวและทรุดโทรม
ผนังห้องเช่าติดวอลเปเปอร์ลายดอกไม้สีเหลืองซีด
จ้าวกุ้ยฮวาทรุดนั่งบนรถเข็นเก่าขึ้นสนิม ศีรษะหงิกพับไปด้านข้างอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าแช่แข็งด้วยสีหน้าหวาดกลัวก่อนตาย
หลินอินซีสังเกตว่าปากของจ้าวกุ้ยฮวาอ้ากว้าง กรามล่างหลุดจากข้อต่อ ดวงตาชรามัวหมิ่นโปนออกมา หางตาแตกปริเพราะเบิกกว้างจนเกินไป มีเลือดสีแดงเข้มซึมออกมา เบิ่งจ้องสู่ความว่างเปล่าเบื้องหน้าโดยไม่ยอมหลับตา
เพื่อให้เห็นรายละเอียดชัดขึ้น หลินอินซีใช้สองนิ้วกดหน้าจอค่อยๆ ขยายภาพ
บนลำคอของจ้าวกุ้ยฮวามีรอยช้ำสีม่วงเข้ม
นั่นคือรอยมือเล็กๆ สีเขียวคล้ำจำนวนมากมาย ประดังเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง บีบรัดหลอดลมของแม่เฒ่า
ส่วนเมื่อมองลึกเข้าไปในปากที่อ้ากว้างเกินจริงเพราะขากรรไกรหลุดนั้น ข้างในมืดดำ มองเห็นรางๆ เป็นก้อนเนื้อเละๆ