สวีไห่ถังทั้งหัวใจเต็มไปด้วยความห่วงใยในความปลอดภัยของเพื่อนร่วมทีม
หลินอินซีอยากกลายเป็นกระสอบป่านเหลือเกิน
แบบนั้นก็ไม่ต้องใช้สองขาก้าวเดิน จะได้ถูกลากไปบนพื้นเลย
พวกเธอมาถึงห้องพยาบาล
“เดี๋ยวก่อนค่ะ พี่สวี ห้องพยาบาลเป็นที่ที่อันตรายชัด ๆ เรายังไม่รู้กฎระเบียบข้างในเลย...”
หลินอินซีอยากจะดึงมือกลับ คิดวางแผนให้รอบคอบก่อน
สวีไห่ถังแรงมือมาก ฝีเท้าไม่หยุด “ไม่มีเวลาแล้ว กฎพวกนั้นฉู่เยี่ยนหรันรู้หมดแล้ว ตอนนี้เป็นช่วงเวลาปลอดภัยสลับกะของห้องพยาบาล
หลินอินซี พวกเราคือทีมเดียวกัน ต้องร่วมมือกัน คุณต้องเชื่อใจฉัน ตามฉันมาติด ๆ ฉันจะไม่ทำร้ายคุณ”
“นิสัยคุณฉันรู้สึกได้ แต่...” หลินอินซีเชื่อมั่นในสมองของตัวเองมากกว่า
ถ้าสวีไห่ถังประเมินพลาด เจออันตราย หล่อนสู้ได้หนีได้
หลินอินซีสมรรถภาพร่างกายไม่ดี หนีไม่เร็ว
สวีไห่ถังเป็นคนลงมือทำ ลากจูงหลินอินซีมาจนถึงหน้าห้องพยาบาล
ประตูห้องพยาบาลเปิดครึ่งหนึ่ง สีประตูเป็นสีชมพูเนื้อ กลางประตูมีลายกากบาทสีแดง
“ตามฉันมาติด ๆ” สวีไห่ถังแอบย่องเข้าไป ไม่ถามความเห็น ไม่หันกลับมามอง
หลินอินซีปรับตำแหน่งกำไลข้อมือ ได้ยินเสียงฝีเท้าจากมุมทางเดินข้างนอก ประเมินอันตรายแล้วตัดสินใจตามเข้าไป
ในห้องพยาบาลไม่มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออย่างที่หลินอินซีคิด กลับอบอวลด้วยกลิ่นคาวเน่าของฟอร์มาลิน
ข้างในมีห้องเล็ก ๆ จำนวนมาก
“หมายเลขห้อง 116” สวีไห่ถังยื่นหน้ากากอนามัยสีขาวให้หลินอินซี หล่อนสวมมัน