สิ่งมีชีวิตตนนั้นเงียบลง
หลินอินซีรู้สึกคันที่ขนตา แต่เธออดกลั้นที่จะไม่ขยี้ตา
เธอสัมผัสได้ถึงบางอย่างเย็นเฉียบเคลื่อนเข้าใกล้คอของเธอมากขึ้น
“ฉันได้ยินว่าฝีมือตัดเสื้อของเจ้าเป็นยอดฝีมือที่สุดในภารกิจนี้ ฉันมาด้วยความชื่นชม อยากสั่งตัดชุดทหารที่เข้ารูปสักตัว งั้นแสดงฝีมือสุดยอดของเจ้าออกมาเถอะ อย่าเอาผ้าราคาถูกพวกนี้มามั่วฉัน”
ในใจเธอตึงเครียดมาก หัวใจน้อยๆ เต้นกระหน่ำรัว รุนแรงจนแทบจะกระเด็นออกมา แต่ภายนอกกลับดูเหมือนควบคุมทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย
การจะข่มขวัญอีกฝ่าย ไม่ใช่พึ่งเสียงดัง แต่ต้องอาศัยความนิ่งที่แสดงออกมา
สิ่งมีชีวิตตนที่ตัดเสื้อเป็นอาชีพหลัก ย่อมมีความยึดติดเหนือธรรมชาติกับผลงานของตัวเอง
เธอเดาตัวตนของอีกฝ่ายได้แล้วคร่าวๆ
ตอนนี้ สิ่งที่ต้องทำคือก้าวข้ามกรอบของเขา จากผู้ถูกเลือก กลายเป็นผู้เสนอความต้องการ ทำตัวเหมือนแขกผู้จู้จี้เรื่องเสื้อผ้า ก็พอแล้ว
จริงอย่างที่คาดไว้ ในฐานะสิ่งมีชีวิตตนที่มั่นใจในฝีมือตัดเสื้อของตนอย่างยิ่งยวด ช่างตัดเสื้อพันหน้ายิ่งทนไม่ได้ที่สุดกับการที่ใครมาดูถูกความเชี่ยวชาญของเขา
“เจ้ากล้าดียังไงมาบอกว่าของสะสมของฉันต่ำต้อย?!” น้ำเสียงของช่างตัดเสื้อบิดเบี้ยวและคลั่ง “ฉันจะฝังลูกตาใหม่ให้เจ้าสักคู่ดีไหม? เจ้าควรจะลืมตามาดูผลงานชิ้นเอกของฉัน”
หลินอินซีปฏิเสธอย่างนุ่มนวล: “ไม่ต้อง ความมืดทำให้ประสาทสัมผัสของฉันไวขึ้น มือของฉันสัมผัสออกว่าผ้าคุณภาพสูงเป็นอย่างไร”